Η
Ελλάδα έχει τη βιαιότερη πολιτική ιστορία στην Ευρώπη μετά τον Β΄
Παγκόσμιο Πόλεμο, υποστηρίζει ο Δημήτρης Ψυχογιός. Η ανάλυσή του
επικεντρώνεται στη μεταπολιτευτική περίοδο με στόχο να αποδείξει ότι η
τρομοκρατία, οι αιματηρές συγκρούσεις διαδηλωτών-αστυνομίας, η «δίκαιη
οργή», οι συνεχείς καταλήψεις και καταστροφές, ακόμα και η απειλητική
ενίσχυση των νεοναζί, δεν εξηγούνται από την «υλική βάση», από τις
κοινωνικές συνθήκες. Την αιτία πρέπει να την αναζητήσουμε στην κουλτούρα
της ελληνικής κοινωνίας: η πολιτική βία διαιωνίζεται επειδή αποθεώνεται
η πολεμική βία των πραγματικών ή φανταστικών προγόνων μας. Πρόκειται
για την αγωνιστική ανάγνωση της ιστορίας που η Δεξιά αποκαλεί «πολεμική
αρετή των Ελλήνων» και η Αριστερά «αντιστασιακό ήθος του ελληνισμού». Η
εκπαίδευση, η βίαιη ρητορική κομμάτων, συνδικάτων και μέντια
εκμηδενίζουν τις δυνατότητες δημοκρατικού διαλόγου και συμβιβασμών.
Υποκινούν τους πολίτες σε συγκρούσεις, σε αγώνες που μιμούνται και
δικαιώνουν κάποιους που προηγήθηκαν – που και αυτοί δικαίωναν κάποιους
προηγούμενους.
Ο Δημήτρης Ψυχογιός γνωρίζει ανάγνωση, γραφή, λίγη
αριθμητική• ήταν καθηγητής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, ασχολήθηκε κατά
καιρούς με την πολιτική, εργαζόταν πάντα σε εφημερίδες και περιοδικά.
Συνεχίζει να σχολιάζει την επικαιρότητα κάθε Κυριακή στο Βήμα ως
«Διόδωρος Κυψελιώτης», γράφει και στην Athens Voice. Παντρεμένος,
πατέρας πολλών παιδιών. Γεννήθηκε το 1948 στα Λεχαινά Ηλείας.






Η
ομαδική πτήση των πουλιών ήταν και είναι μια εικόνα που πάντα με
γοήτευε. Η γεωγραφική θέση, η βλάστηση και κυρίως τα νερά, λίμνες
λιμνοθάλασσες ποτάμια βάλτοι, είναι οι αιτίες που έχουμε πολλές τέτοιες
όμορφες εικόνες στο τόπο μας. Νωρίς την άνοιξη και συνήθως το
μεγαλοβδόμαδο περνούν τα τρυγόνια. Έρχονται από το Νότιο ημισφαίριο που
χειμωνιάζει και πηγαίνουν στο Βόρειο που καλοκαιριάζει. Διασχίζουν την
Αφρική και όλη τη Μεσόγειο και κουρασμένα εξαντλημένα και αδύναμα κάνουν
πρώτη στάση στα Στροφάδια και την Ζάκυνθο, όπου γίνονται εύκολη λεία
των κυνηγών, ανασυντάσσονται γρήγορα και πάλι σε ομάδες συνεχίζουν
περνώντας από συγκεκριμένα σημεία κάθε φορά, Κάστρο, Αλυκές Λεχαινών,
Φάλαρη και προορισμό την Ουκρανία, τη Ρωσία και αλλού. Τα ίδια πουλιά
επιστρέφουν το Δεκαπενταύγουστο για τον ίδιο λόγο γιατί ο καιρός
αντιστρέφεται, αλλά είναι ψωμωμένα και δυνατά και σαφώς πλουσιότερη και
νοστιμότερη λιχουδιά μαγειρεμένα στην κατσαρόλα. Αυτό το γεγονός μου
έδινε την ευκαιρία στο τέλος της δεκαετίας του ’60 να κάνω πολιτική
κριτική με χιούμορ στο συνομήλικό μου Βασίλη, κυνηγό και δεξιό, λέγοντας
ότι στις χώρες του προλεταριάτου υπάρχει ευημερία κι όλοι τρώνε και
περνούν καλά, ενώ στην Αφρική τον τρίτο κόσμο, αποτέλεσμα της
εκμετάλλευσης του καπιταλισμού υπάρχει πείνα γενικώς, ακόμα και τα
τρυγόνια πεινάνε, και άραγε εμείς ποιο κόσμο θα διαλέξουμε; Αυτά λέγαμε
παιδιά και γελούσαμε.






















Δεν
είναι μόνο το κόστος της διαδρομής, κάπου 120 ευρώ με τα διόδια
πηγαινέλα, είναι και η κούραση από την οδήγηση. Για τούτο και τους
τελευταίους μήνες πηγαινοέρχομαι με το λεωφορείο Αρχιπέλαγος - Λεχαινά -
Αρχιπέλαγος, ημερολόγιό μου. Από τη Σπετσών, δυο βήματα είναι η στάση
Λευκάδας του 035, που κατεβαίνει από Κερκύρας. Για να τιμήσουν τον
Κανάρη, που κατοικούσε κάποτε εδώ, έδωσαν στους δρόμους μας ονόματα
νησιών οι προγόνοι μας και έκαναν αρχιπέλαγος την ημιορεινή Κυψέλη,
υποθέτω. Ονειρό μου είναι να γίνω αρχιναύαρχος του Αρχιπελάγου και
κάποιο δρομάκι να τιμηθεί με την ονομασία «οδός Καυκαλίδας», της
βραχονησίδας στην Κυλλήνης με τον φάρο, ημερολόγιό μου.
