17/1/13
10/1/13
ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΘΥΜΟΥΝΤΑΙ ΤΟΝ ΠΟΙΗΤΗ
Η ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗ
ΟΜΑΔΑ ΦΡΑΓΜΑ
ΣΤΑ ΠΛΑΙΣΙΑ ΤΩΝ ΕΚΔΗΛΩΣΕΩΝ
«Σάββατα στον Σταθμό»
Οργανώνει το
Σάββατο 26 Ιανουαρίου 2013, ώρα 8μμ, στο ΚΑΦΕ –ΟΣΕ Λεχαινών
Εκδήλωση
αφιερωμένη στον ποιητή ΓΙΩΡΓΗ ΠΑΥΛΟΠΟΥΛΟ
Για την εκδήλωση
αυτή σκεφτήκαμε ότι θα ήταν καλύτερo να δώσουμε το λόγο για 5-6 λεπτά σε όποιον
ενδιαφέρεται να μιλήσει για τον ποιητή ή να διαβάσει 2-3 ποιήματά του ,που ο
ίδιος θα επιλέξει.
Θα παρακαλέσουμε
μόνο να μας ενημερώσετε εγκαίρως για τη συμμετοχή σας, ώστε να
συντονισθούμε καλύτερα.
Τέλος όσοι
διαθέτουν φωτογραφικό ή οπτικοακουστικό υλικό σχετικό με τον ποιητή , να
το στείλουν το συντομότερο στη διεύθυνση:
31/12/12
ΤΑ ΑΡΧΑΙΑ ΚΤΕΡΙΣΜΑΤΑ
Ήταν τοποθετημένα σε μια πρόχειρα διαμορφωμένη προθήκη, στην πάνω
μεριά ενός παλιού ξύλινου γραφείου. Στην αρχή στον προθάλαμο του δημοτικού
μεγάρου και στη συνέχεια στο νεοεγερθέντα όροφο που στεγαζόταν η δημοτική
βιβλιοθήκη. Ήταν σπασμένα αγγεία πήλινα, αρχαία κτερίσματα από τάφο του 4ου π.χ. αιώνα που
βρέθηκε στην περιοχή των Αλυκών.
Στάθηκα πολλές φορές μπροστά τους το
πρώτο διάστημα και τα κοίταζα. Φανταζόμουνα διάφορα για την ιστορία των
προσώπων που θάφτηκαν εκεί, τα μυστικά που έκρυβαν αυτά τα αγγεία.
Ίσως, σκεφτόμουνα να ήταν κάποια δοχεία με
μαγικά αρώματα μιας όμορφης κοπέλας εκείνης της εποχής. Ή να φύλαγαν μέσα τους
αναθήματα ή και τιμαλφή.
Στη συνέχεια έπαψα να τα κοιτάζω. Το
ίδιο φαντάζομαι και άλλοι άνθρωποι. Αποτελούσαν ένα ενιαίο σύνολο με τον χώρο,
ήταν σαν μην υπάρχουν. Τοποθετημένα αργότερα δίπλα στο server στον προθάλαμο της δημοτικής βιβλιοθήκης,
έπαψαν να φαίνονται πια.
Εκεί στην παραλία του Αι Θανάση και πιο
πέρα μέχρι το Κοτύχι είναι γεμάτη η αμμουδιά με σπασμένα κεραμικά από τάφους
αρχαίας εποχής.
Όλα δείχνουν πως κάποτε στον τόπο αυτό
ήκμασε κάποιος αρχαίος πολιτισμός. Εκεί είχε την εκβολή του ο ποταμός Πηνειός, μέχρι που ο
Ηρακλής τον έστρεψε στην παραλία της Γαστούνης.
25/12/12
ΑΝΔΡΕΑΣ ΚΑΡΚΑΒΙΤΣΑΣ: ΘΕΙΟΝ ΟΡΑΜΑ
ΑΝΔΡΕΑΣ
ΚΑΡΚΑΒΙΤΣΑΣ:
ΘΕΙΟΝ
ΟΡΑΜΑ
―Δὲ
λέτε, ρὲ παιδιά, τίποτα νὰ ζεσταθοῦμε;
Καὶ μὲ τὸ λόγο φάνηκε μαῦρο κορμὶ στὴν ἀνοιχτὴ θυρίδα, κύλησε ἀπὸ τὴ σκάλα κάτω ὁ Κώστας ὁ θερμαστής, βαρυτυλιγμένος στὴν πατατούκα του. Ἔκανε
κρύο δυνατό. Βοριᾶς
ἐξύριζε τὰ πέλαγα, πάγωνε τ’ ἀκρογιάλια, κρουστάλλιαζε τὰ στοιβαγμένα χιόνια στὰ βουνά. Καὶ τὸ
πλήρωμα, ναῦτες καὶ θερμαστές, συναγμένοι ὁλόγυρα στὴ θερμάστρα, φρόντιζαν νὰ ζεσταθοῦν μὲ τὴ
φασκομηλιὰ καὶ τὸ
ψωμοτύρι. Ὁ λύχνος,
καρφωμένος στὴ μέση ἑνὸς
στύλου, φώτιζε καὶ
κάπνιζε μαζὶ τὰ περίγυρα σωθέματα. Διπλὰ τριπλὰ τὰ
κρεβάτια κολλημένα στὰ
πλευρά, μὲ τὰ μαῦρα τους στρωσίδια, θύμιζαν νεκροθῆκες στ’ ἀνήλιαστα βάθη τῆς γῆς ταιριασμένες. Κοντὰ ἡ
καμαρούλα τοῦ ναύκληρου, ἀνοιχτόπορτη, ἔδειχνε ἄλλο κρεβάτι στρωμένο, δυὸ τρεῖς φωτογραφίες παλιές, μιὰ χρωμολιθογραφία χανούμισσας,
χρυσοφορεμένης καὶ
ξαπλωμένης σὲ πουπουλένια
προσκέφαλα. Καὶ ὁλοῦθε
κρεμασμένα τὰ ροῦχα, στὸ λάδι καὶ στὸ κάρβουνο βουτημένα. Οἱ μουσαμάδες ξεσχισμένοι καὶ μυριομπαλωμένοι. Τὰ χοντρὰ ποδήματα καὶ τὰ
κασκέτα καὶ οἱ χρωματιστοὶ σκοῦφοι ἔδειχναν τὸ χώρισμα καλογερικὸ κελί. Ἀλλὰ
τὸ φλίφλισμα τοῦ νεροῦ ποὺ ἀκουόταν
στὰ πλευρά, ἡ μυρωδιὰ τοῦ κατραμιοῦ καὶ τὰ
ψημένα πρόσωπα τῶν ἀνθρώπων ἔδειχναν πὼς ἡ
ζωὴ ἐδῶ
ἀγωνίζεται τὸν τελευταῖο ἀγώνα
της. Γιὰ τοῦτο καὶ κανένας δὲν πρόσεξε τώρα στὸ ἀστεῖο κατρακύλημα τοῦ θερμαστῆ.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)

