Ο Πολιτισμός της Επαρχίας

εναντίον του <Επαρχιώτικου Πολιτισμού> 

Του Αργύρη Σαλπέα

Σαν βγεις στον πηγαιμό να πας για τα ΛΕΧΑΙΝΑ , δεν μπορείς να αποφύγεις τις στάσεις, διότι οι πειρασμοί είναι πολλοί και όπως είναι γνωστόν, ο καλύτερος τρόπος για να αποφύγεις ένα πειρασμό είναι να υποκύψεις σε αυτόν, όπως έλεγε και ο Όσκαρ [φίλος σε προηγούμενη ζωή μου] .

.

Πηγαίνοντας λοιπόν για Λεχαινά πάντα πρέπει να κάνεις μία στάση στην Αμαλιάδα, για να σε <τρατάρει> 5-6 νέες λέξεις η Ελένη[ΣΚΑΒΔΗ].

Η Ελένη είναι η καλύτερη ευκαιρία για να διαπιστώσεις πόσες λέξεις λείπουν ακόμη, από την πιο πλούσια γλώσσα του Κόσμου .

Οδηγείς και αναρωτιέσαι πώς αυτή η γυναίκα, η Ελένη, καταφέρνει να παράγει κάθε μέρα τρείς -τέσσερις νέες λέξεις, που μοιάζουν σαν να υπήρχαν πάντα στη γλώσσα σου και εσύ δεν τις έβλεπες.

Πλησιάζεις την Ανδραβίδα και λές εντάξει θα πάω ευθεία.

Δεν πας όμως, μπαίνεις μέσα, διότι τρεις γυναίκες που προσπαθούν να σωθούν από στο ποτάμι της ποίησης του Κυριάκου είναι προορισμένες ακόμα και αν χαθούν αυτές να σώσουν εσένα.

Η Σωτηρία της ψυχής σου, όπως είναι γνωστόν, < είναι μεγάλο πράγμα>.

Ξεμπέρδεψα λές και τραβάς κατά ΛΑΙΝΑ μεριά, να νιώσεις απόλυτα γήινος. Γεωπόνος γαρ ο Τάκης.

Ελάτε όμως που ο Τάκης εκεί που θες Γη σου δίνει και Υδωρ, ως τελευταία παράδοση των όπλων ενός Δονκιχωτικού Γεωπονισμού ,

που πιστεύει ότι η Γη είναι η μάνα του έθνους,

την οποίαν πρέπει να φροντίζουμε για αυτό πάντα μαζί με την Γη δίνει και Ύδωρ.

Η Γη ξεδιψάει ,μέσω του ΤΑΚΗ, αυτός όμως όχι ακόμη !

Πάλι λές ξεμπέρδεψα άντε να βγάλουμε κάνα μεροκάματο, δύσκολο πράγμα στην εποχή μας.

Κάνεις μια στάση στο Μαράτο να πιεις μια πορτοκαλάδα και δεν καταλαβαίνεις πώς η η πορτοκαλάδα από κίτρινη γίνεται λευκή σε μικρή συσκευασία και από μία γίνονται τέσσερις.

Η φαντασίωση , ότι η πορτοκαλάδα αντικαταστάθηκε με τσιπούρα κρίνεται ως μη αληθής αλλά η συνάντηση σου με το Διονύση [ΚΡΑΓΚΑΡΗ] επικυρώνει την πεποίθηση σου , ότι μόνο μέσω <Επικλινών> πολιτικών διαλόγων με μεγάλες παύσεις, μεγαλώνουν τα πεδία αναζήτησης της πρότασης διεξόδου.

Αγαπητοί φίλοι σας περιγράφω, εν τάχει,

το παράλληλο σύμπαν των άλλων διαστάσεων της καθυστερημένης Επαρχίας μας, ανάμεσα στον επαρχιώτικο πολιτισμό και τον πολιτισμό της Επαρχίας μας.

Ενδεικτικά με τα παραπάνω, θέλω να υπενθυμίσω η να επισημάνω , ότι δίπλα στον επαρχιώτικο πολιτισμό[της φτήνιας ,της χυδαιότητας και της καθυστέρησης] ,αναπτύσσεται λάθρα ο Πολιτισμός της επαρχίας μας.

.

Η απόσταση μεταξύ τους είναι μεγάλη, διανύεται όμως εύκολα εάν θέλεις και προσπαθήσεις

Απέναντι από την πολιτική φθορά και διαφθορά, τα εύκολα συνθήματα και συμπεράσματα για το τι και το ποιος,

υπάρχουν οι λέξεις της Ελένης που σε καλούν να δεις την ομορφιά στα πιο απλά πράγματα της καθημερινότητας,

η αγωνία του Κυριάκου [Κόκλα η Ανδρέα Φουσκαρίνη] να περιγράψει, να μεταφέρει η να μεταγγίσει ψυχικές εικόνες αγωνίας για την άλλη αλήθεια ,έχοντας ως ορμητήριο της αυθεντικότητας του την θάλασσα της Παγκόσμιας Λογοτεχνικής σκέψης .

Υπάρχει το κλείσιμο του ματιού από τον Διονύση[ΚΡΑΓΚΑΡΗ] που εκπλήσσει γράφοντας χρονογραφήματα σε Σουρεαλιστικό μοτίβο και το δικαιολογεί με Ποίηση του.

Εάν πρόσεχαν οι Αθηναίοι, η Ποίηση του ΔΙΟΝΥΣΗ θα έπρεπε να συμπεριλαμβάνεται στην Ανθολογία <Δεν άνθησαν ματαίως > Εκδ.ΝΕΦΕΛΗ

Όλα αυτά τα κλείνει και τα ανοίγει η ικεσία του Τάκη< αγαπήστε τη Γη μας>.

Ο Διονύσης είναι μια εξαιρετική <απάντηση> στον Κυριάκο, αναδεικνύοντας την δια-ιστορικότητα και οικουμενικότητα των νοημάτων,

που μπορείς με κεραίες ελεύθερης νόησης να ανακαλύψεις στο διπλανό τραπέζι ενός καφενείου της Επαρχίας ,

αρκεί να έχεις την ικανότητα να τις <συλλάβεις> σε πεδία που οι φορείς των γεγονότων δεν θα καταλάβουν ποτέ .

Απέναντι σε όλα τα καθημερινά δήθεν ,< τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα>, το χρόνο που με ψεύτικα επιχειρήματα οι πολιτικοί μας λένε ότι τον στέλνουν μπροστά αλλά με τις πράξεις τους,

αλλά μας στέλνουν με ταχύτητα φωτός πίσω ,

υπάρχει ένας μικρός και Μέγας Πολιτισμός της επαρχίας,

σε πρόχειρα φτιαγμένες από αγωνία θερμοκοιτίδες η σχεδίες σκέψεις.

Δεν είναι ένας Πολιτισμός Start-up .

Έχει χθές σήμερα και εύχομαι να έχει και αύριο.

Είναι Πολιτισμός που αντιστέκεται με διανοήματα στη χυδαιότητα των μικροσυμφερόντων των αν- οραματικών και ανοργασμικών Πολιτικών μας.

Όλοι αυτοί που ανέφερα και πολλοί ακόμη που δεν ανέφερα, η σκέψη μεγάλη αλλά ο χώρος μικρός,

μπαίνουν συχνά στην κάψουλα χρόνου της κυρίας Ψυχογιού και του Ηλία του Τουτούνη [το επιχείρημα και το εγχείρημα ], για να συνδεθούν με τις αρχέγονες πηγές του ελληνικού Πνεύματος και να επιστρέψουν με τη ιστορική σφραγίδα της συνέχειας του <Φράγματος νοημάτων και αισθητικής>.

Τα <Φράγματα> που προστατεύουν χρόνια τώρα την Ελληνική κοινωνία από την πλημμυρίδα της χυδαιότητας και της απόλυτης καταστροφής.

Για αυτούς αλλά και πολλούς άλλους θα μπορούσα να γράψω μια μονογραφία για τον καθένα .Ούτε το θέλω ούτε το θέλουν .

Μιλώ για αντιστάσεις μικρές αλλά ισχυρές!

Μιλώ για μια Μασονία τέτοιων ανθρώπων και των ομοίων τους, που είναι πολλοί σε τούτο τον καθυστερημένο τόπο αλλά ιδιωτεύουν!

Μιλώ για <συνομωσία> αυθεντικότητας, επάρκειας και αμφισβήτησης ,απέναντι στον κατακλυσμό του δήθεν, που μπορεί να αποτελέσει τον Άνεμο για την Σωτηρία του τόπου και της ψυχής μας.

Είναι χρέος δεν είναι πρόταση !

Χαμένοι και χαμένοι ας το προσπαθήσουμε!!!!

(Πρωινή Πύργου, 26/5/2018)

                                          ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΣΤΟΝ ΑΔΕΛΦΟ

     Τη δεκαετία του ’60 είχε τη φήμη του άριστου μάγειρα. Αλλά προπάντων ξεχώριζε για τα ευφυολογήματά του.

      Κάποτε, στο κουρείο και όση ώρα τον περιποιόντουσαν, έκανε παράπονα  για τον αδελφό του. Έλεγε δηλαδή πως ο αδελφός του, που ήταν απόστρατος στρατηγός και είχε υπηρετήσει ως νομάρχης,  τον καταπίεζε αφόρητα.

    Μονολογούσε ότι, ο στρατηγός τον ειδοποιούσε κάθε βδομάδα, πριν έλθει από την Πάτρα, να έχει έτοιμο ζεστό νερό,  για λούσιμο. Και ότι, με τους καταναγκασμούς του, τον είχε σαν ορντινάντσα. Ακόμη και το κρεβάτι του έστρωνε!

   Κάποια στιγμή και  πριν αποτελειώσει το κούρεμά του, ένας εκ των  πελατών,   που τον άκουγε, τόλμησε να εκφράσει τη συμπόνια του. «Έχεις δίκιο φίλε μου, ο στρατηγός είναι πολύ αυταρχικός», είπε δειλά και με κάποια αφέλεια.

    Και τότε αυτός, ορθώνοντας το σώμα του επιθετικά, με διεσταλμένους οφθαλμούς    και χείλη τρεμάμενα από έξαψη, του αντέταξε: «με ποιο δικαίωμα  εσύ  βρίζεις τον αδελφό μου!» 

   Ύστερα, ο θιγμένος αδελφός  έκανε τη γνωστή ανάρμοστη χειρονομία και έφυγε  παραπατώντας και ολίγο λικνιζόμενος. Πρόλαβε δε, εν μέσω χασμωδίας και γελώτων, αργόσχολων και πελατών παρακείμενων καταστημάτων, να εκστομίσει: «κι αυτός ξέρεις που σ’ έχει γραμμένο…».

                                                                                                    Νίκος Μπακιός

Στραγάλια και έρωτες τη Μεγάλη Παρασκευή

Στραγάλια και έρωτες τη Μεγάλη Παρασκευή

του Δημήτρη Ψυχογιού  

 

Μια φορά και έναν καιρό κάπου διάβασα πως η εξάπλωση της αμπελοκαλλιέργειας ακολούθησε την εξάπλωση του χριστιανισμού: τα κλήματα ταξίδεψαν από τη Μεσόγειο στα βόρεια κλίματα και έφθασαν ως τις κοιλάδες του Ρήνου και του Δούναβη επειδή είχαν ανάγκη το κρασί οι κληρικοί για τη θεία λειτουργία, για να μεταλάβουν οι πιστοί το αίμα του Ιησού Χριστού. Είναι πιθανότερο πως καλλιεργήθηκε νωρίτερα για χάρη των ρωμαϊκών λεγεώνων, που έφθασαν ακριβώς ως τον Ρήνο και τον Δούναβη, αλλά η εξάπλωση του χριστιανισμού οπωσδήποτε αύξησε τις ανάγκες οίνου που πάνω στην Αγία Τράπεζα θα το έκαναν λόγια μαγικά αίμα του Κυρίου. Υπήρχε και η λύση της μπίρας βέβαια, που ενδημούσε στις περιοχές αυτές – θεωρώ πως δεν υιοθετήθηκε διότι το λόμπι των οινοποιών ήταν ισχυρότερο από το λόμπι των ζυθοποιών στη Ρώμη και ο πάπας δεν δέχθηκε την βόρεια προσαρμογή, καίτοι η κατανάλωσή της μπύρας δίνει παρόμοια ευχαρίστηση και σε μεγάλες ποσότητες τα ίδια αποτελέσματα.

Photo: mangiaregreco.com

Για τις θρησκευτικές πρακτικές των εφήβων της πολίχνης των Λεχαινών στις αρχές της δεκαετίας του ’60, τα στραγάλια είχαν μεγαλύτερη θεολογική σημασία από όση είχαν για τους ιερείς οι μετουσιωνόμενοι σε σώμα και αίμα του Κυρίου άρτος και οίνος. Η υποχρεωτική, από τους γονείς ή το σχολείο, μετάληψη, το «χρυσό δοντάκι» των παιδικών χρόνων, γινόταν 1-2 φορές τον χρόνο – στραγάλια όμως καταναλώναμε απαραίτητα κάθε Κυριακή στο τέλος της λειτουργίας από τον πλανόδιο πωλητή που μας περίμενε με το καροτσάκι του στη πλατεία του Αγίου Δημητρίου των Λεχαινών.

Ένα ποτήρι κρασί δυο γουλιές πετιμέζι

Ένα ποτήρι κρασί δυο γουλιές πετιμέζι

Του Τάκη Λαϊνά

Το κείμενό μου είναι αφιερωμένο στον παιδικό μου και αγαπημένο μου φίλο Μάκη Μπαλαούρα, βουλευτή Ηλείας του ΣΥΡΙΖΑ, που πρέπει μαζί με τους συντρόφους και τους συμπολίτες μας να σχεδιάσουν την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας.

Διότι … «ο πραγματικός κόσμος είναι εδώ, όπως τον κόβει το μάτι μου, από το Σανταμεριάνικο βουνό ως το Ιόνιο, πέτρες, βράχια, ρίζες, φως και χώματα που παραμένει σταθερός κι αγέρωχος, αιώνες τώρα και κάθε καλοκαίρι με τον ανθρώπινο κόπο μετατρέπεται σε ζωή και τραγούδι.» Τ.Λ

***

Ο Κώστας με κέρασε ένα ποτήρι κρασί δικής του προτίμησης. Είναι καλό, μου είπε, ποικιλία μαλαβυζιά, καλύτερο απ’ αυτό που ξέρεις. Μαζί με μερικές ψητές σαρδέλες η στάση μας στη “Δροσελή” τέσσερις η ώρα Σάββατο απόγευμα, τέλος Μάη αποκαμωμένος από το λιοπύρι στα καρπουζοχώραφα εξελισσόταν σε μια ευχάριστη παρένθεση. Η θερμοκρασία του κρασιού ήταν σωστή, το ποτήρι κατάλληλο και όλες οι αισθήσεις σε ετοιμότητα. Η αίσθηση με μετέφερε σε περιβόλια με φρουτόδενδρα και καταπίνοντας την πρώτη γουλιά τα φρούτα περιορίστηκαν στα ροδάκινα και όχι σε οποιαδήποτε ροδάκινα, αλλά σε εκείνα τα όψιμα, τα ντόπια, με τη λευκή και ζουμερή σάρκα και το μοναδικό άρωμα. Ασυναίσθητα γύρισα είκοσι πέντε περίπου χρόνια πίσω, όταν ο Βασίλης, ένας ασκούμενος γεωπόνος από την Κορινθία έφερε στην παρέα μερικά ξύλινα τελαράκια τέτοια ροδάκινα και τα φάγαμε με βουλιμία. Την προηγούμενη μέρα τρία-τέσσερα κορόμηλα από ένα γειτονικό κήπο με είχαν γυρίσει ακόμα πιο πίσω. Έτσι γίνεται με τις γεύσεις και τ’ αρώματα, ερεθίζουν τη μνήμη και την κάνουν να λειτουργήσει σαν τη συνείδηση, προβάλλοντας εικόνες από το χθες. Πριν δυο χρόνια επισκέφτηκα έναν αγρό με πεπόνια στη Μυρσίνη. Τελειώνοντας την επίσκέψή μου ο ηλικιωμένος αγρότης με καθυστέρησε λίγο, λέγοντάς μου, «περίμενε να σου δώσω κάτι μιας και πέρασες» και μου έφερε ένα κλαδί γεμάτο με ώριμα μικρά στρογγυλά δαμάσκηνα, τις μπουρνέλες που λέγαμε παλιά, που είχα πολύ καιρό να τις δω. Εκτίμησα τη χειρονομία και τη θεώρησα δείγμα πολιτισμού υψηλού επιπέδου, γιατί μου θύμισε ιδέες όπως ο εθελοντισμός, η κοινωνικότητα, ο αλτρουισμός, η φιλοξενία, η πραγματική φιλία, ιδέες που τις υπηρετείς προσφέροντας, χωρίς ίχνος ανταπόδοσης, χωρίς συναλλαγή. Και στην πολιτική, το επόμενο στάδιο της κοινωνικότητας το ίδιο συμβαίνει.

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΧΩΡΙΣ ΑΚΡΟΑΤΗΡΙΟ

      

   Του Νίκου Μπακιού                                                                                              

                                                                                                                 

                                                                                      

                      

      Μετά το 1980 βρέθηκα κάπως μετέωρος και  συχνά αναρωτιόμουν τι είναι  σύγχρονο κίνημα και ποια είναι η συνάφειά του κάθε φορά  με το μαρξισμό.     

     Τέλος πάντων, ας πούμε ότι διατήρησα κάποια σχέση με το ρεύμα που στην μεταπολίτευση λεγόταν «ανανεωτική αριστερά» και όχι βέβαια σε  βάθος, γιατί αμφισβητούσα ταυτόχρονα ό,τι προσδιόριζε τις δυο αυτές λέξεις, εννοιολογικά. 

    Στα χρόνια που πέρασαν, υπάρχουν διάφορα περιστατικά σε περιόδους   εκλογών κυρίως, που μπορώ να θυμηθώ και άλλα που αφηγούνται οι φίλοι. Τυχαίνει δε οι εποχές αυτές στην επαρχιακή ζωή να αποτελούν κορυφαίες εκδηλώσεις της πολιτικής που σπάνε τη μονοτονία της καθημερινότητας.

     Θα έλεγα ότι αξίζει περισσότερο να αναφερθώ σε ένα γεγονός που συνέβη τον Ιούνιο του 1989, κατά την προεκλογική περίοδο, που έχει μια επικαιρότητα σε σχέση και με τα ερωτήματα  της περιόδου που διερχόμαστε. Αφού συμπυκνώνονται  σ’ αυτό οι πιο κρίσιμες αντιθέσεις.

                                        LEΟ,  ΝΟ ΜΑΝGIΑRΕ!

         Την περίοδο 1972-1974 που βρισκόμουν στην Πάτρα, γνώριζα κάποιους που ήταν παλιότερα Λαμπράκηδες και σύχναζαν  στα Ψηλά Αλώνια, στο φωτογραφείο που το είχε ένας από αυτούς.

         Όσο μπορώ να θυμηθώ για αυτά τα άτομα, νομίζω ότι οι περισσότεροι ήταν ιδιαίτεροι τύποι και θα χρειαζόταν να έχεις  ψυχαναλυτικές και λογοτεχνικές ικανότητες για να μπορέσεις να τους περιγράψεις με επιτυχία.

       Αλλά, πιο πολύ μου έκανε εντύπωση ένας μεγαλύτερος  σε ηλικία, περίπου  65 ετών, που σύχναζε στην παρέα αυτή και στο φωτογραφείο και όλοι τον γνώριζαν με το όνομα Λέων.

      ΄Ομως, το πραγματικό του όνομα ήταν Παναγιώτης, μα ελάχιστοι τον ήξεραν με το όνομα αυτό.

O κάμπος απλούται επικλινής

    Του Βασίλη Λαδά *

Το 1971, εν μέσω χούντας, νέοι των Λεχαινών σχημάτισαν όμιλο φιλολογικό με το όνομα του συμπατριώτη τους, συγγραφέα Ανδρέα Καρκαβίτσα. Από τότε μέχρι και σήμερα οι νέοι αυτοί παραμένουν σε δράση με συνεχείς κοινωνικές παρεμβάσεις και φιλολογικές εκδηλώσεις. Είτε στον παροπλισμένο παλιό σιδηροδρομικό σταθμό των Λεχαινών, είτε στον διασωθέντα, από τους αγώνες τους, κινηματογράφο «Αστρον».

Τη δεκαετία του 1970 κυκλοφόρησαν το περιοδικό «Διάλογος». Σε ένα από τα τεύχη του ο εξ Ανδραβίδος ποιητής Γιώργος Γώτης επιμελήθηκε το πρώτο αφιέρωμα που έγινε από περιοδικό στον συγγραφέα Νίκο Καχτίτση. Τη δεκαετία του 1980 κυκλοφόρησαν το περιοδικό «Εκ Παραδρομής» με μότο «Επαρχία δεν είναι μόνο η Αθήνα». Εξέδωσαν βιβλία για τους μύθους και το ήθος της περιοχής. Πολίχνες διάσπαρτες στον κάμπο, με αρχαιοελληνικές, φράγκικες και βυζαντινές ονομασίες. Ενδεικτικά αναφέρω: «Ο τόπος, τα σπίτια» το 1987, της Ελένης Ψυχογιού. Το «Hμερολόγιο πεδιάδος» του Διονύση Κράγκαρη, το 2010. «Ο κάμπος, ο κόσμος» του Τάκη Λαϊνά, το 2012. Ο Διονύσης Κράγκαρης, υποθηκοφύλαξ Μυρτουντίων (ας μη χαθούν οι λέξεις επί κτηματολογίου, παρακαλώ) κι ο Τάκης Λαϊνάς, γεωπόνος της χλωρίδος της Ηλείας, είναι από τις ψυχές του ομίλου. Δυο στρογγυλά λιθάρια, δεν φεύγουν σχεδόν ποτέ από τον τόπο τους. Τα βιβλία τους περιέχουν άρθρα που δημοσίευσαν στις εφημερίδες της Ηλείας. Κοσμοπολίτικα όμως, χωρίς την παραμικρή έπαρση επαρχιακής αυτάρκειας.

Κάθε τόσο κατεβαίνω από την Πάτρα στα Λεχαινά για τις εκδηλώσεις τους, εκεί που ο κάμπος απλούται επικλινής, όπως έλεγε ο Ανδρέας Καρκαβίτσας. Με δέλεαρ και το φαγοπότι που ακολουθεί με παπάκια και κουσκουσέ. Είναι εκεί σχεδόν πάντα κι ο ποιητής Χρήστος Ντάνος και πολλές φορές ο συγγραφέας Δημήτρης Ψυχογιός (κατά κόσμον), εκ Νεοχωρίου, στα ριζά του κάστρου της πριγκίπισσας Ιζαμπώς. Στο μυθιστόρημά του «Χιονίζει ήσυχα στις Αγριολεύκες» οι ήρωές του (ξωτικά του Χειμώνος) έλαβαν ονόματα των μελών της αειθαλούς παρέας.


* Ο Βασίλης Λαδάς είναι ποιητής και πεζογράφος

(Δημοσιεύτηκε στην ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ, Σάββατο 22/2/14)

ΤΑ ΑΡΧΑΙΑ ΚΤΕΡΙΣΜΑΤΑ

Ήταν τοποθετημένα σε μια  πρόχειρα διαμορφωμένη προθήκη, στην πάνω μεριά ενός παλιού ξύλινου γραφείου. Στην αρχή στον προθάλαμο του δημοτικού μεγάρου και στη συνέχεια στο νεοεγερθέντα όροφο που στεγαζόταν η δημοτική βιβλιοθήκη. Ήταν σπασμένα αγγεία πήλινα, αρχαία κτερίσματα  από τάφο του 4^ου π.χ. αιώνα που βρέθηκε στην περιοχή των Αλυκών. 

     Στάθηκα πολλές φορές μπροστά τους το πρώτο διάστημα και τα κοίταζα. Φανταζόμουνα διάφορα για την ιστορία των προσώπων που θάφτηκαν εκεί, τα μυστικά που έκρυβαν αυτά τα αγγεία.

    Ίσως, σκεφτόμουνα να ήταν κάποια δοχεία με μαγικά αρώματα μιας όμορφης κοπέλας εκείνης της εποχής. Ή να φύλαγαν μέσα τους αναθήματα  ή και τιμαλφή.

  Στη συνέχεια έπαψα να τα κοιτάζω. Το ίδιο φαντάζομαι και άλλοι άνθρωποι. Αποτελούσαν ένα ενιαίο σύνολο με τον χώρο, ήταν σαν μην υπάρχουν. Τοποθετημένα αργότερα δίπλα στο server  στον προθάλαμο της δημοτικής βιβλιοθήκης, έπαψαν να φαίνονται πια.

      Εκεί στην παραλία του Αι Θανάση και πιο πέρα μέχρι το Κοτύχι είναι γεμάτη η αμμουδιά με σπασμένα κεραμικά από τάφους αρχαίας εποχής.

      Όλα δείχνουν πως κάποτε στον τόπο αυτό ήκμασε κάποιος αρχαίος πολιτισμός. Εκεί είχε την  εκβολή του ο ποταμός Πηνειός, μέχρι που ο Ηρακλής τον έστρεψε στην παραλία της Γαστούνης.