Πραγματοποιήθηκε την περασμένη Κυριακή στο καφέ ΟΣΕ Λεχαινών με μεγαλη επιτυχία και συμμετοχή κόσμου η παρουσίαση του βιβλίου ΕΝΑΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΜΙΑ ΕΠΟΧΗ-Μορφωτική Ενωση Λεχαινών ο Ανδρέας Καρκαβίτσας
Για το βιβλίο (έκδοση της Πολιτιστικής Ομάδας Φράγμα που οργάνωσε την εκδήλωση) μίλησαν οι Διονύσης Κράγκαρης,Χρήςστος Ντάντος και Αγγελος Αγγελόπουλος, ενω΄ώ σύντομες παρεμβάσεις έκαναν και οι Χρήστος Κωνσταντόπουλος και Τάκης ΛαΙνάς,
ΟΙ ΟΜΙΛΙΕΣ
Διονύσης Κράγκαρης
.jpg)
Πρώτα θέλω να σας ευχαριστήσω εκ μέρους της Πολιτιστικής Ομάδας Φράγμα ,για την παρουσία σας
στη σημερινή μας εκδήλωση την αφιερωμένη στην παρουσίαση του βιβλίου Ένας Σύλλογος μια Εποχή
Μορφωτική Ένωση Λεχαινών ο Ανδρέας Καρκαβίτσας
Επίσης θέλω να την αφιερώσω σε όσους διετέλεσαν μέλη αυτού του ιστορικού συλλόγου και δεν είναι
πια μαζί μας και ιδιαίτερα στον Θανάση Κεφάλα που υπήρξε από τα πιο δραστήρια και παραγωγικά
μέλη αλλά και από τους εμπνευστές αυτής της έκδοσης που , δυστυχώς ,δεν πρόλαβε να τη δει.
Όσους ίσως αναρωτιούνται τι σκοπό έχει αυτό το βιβλίο, θα απαντήσω το προφανές ότι πρωτευόντως
αποτελεί ένα ντοκουμέντο, μια αναλυτική καταγραφή όλων των δραστηριοτήτων ενός πολιτιστικού
συλλόγου της επαρχίας με παράλληλη κατάθεση εκ μέρους μελών και φίλων του ιστοριών,
περιστατικών και απόψεων γύρω από τη δράση του και την προσφορά του.
Είναι πιστεύω αυτή η έκδοση μια συμβολή στην τοπική ιστοριογραφία η οποία ούτως ή άλλως είναι
λειψή και η οποία δυστυχώς οφείλεται στην έλλειψη οργανωμένων αρχείων. Εδώ πρέπει να
επισημάνω ότι το υλικό που συγκεντρώθηκε για την έκδοση αυτού του βιβλίου οφείλεται στην
προνοητικότητα να διασώσουν στοιχεία ορισμένα μέλη του, δεδομένου ότι το αρχείο του συλλόγου σε
μια φάση αδρανοποίησης του, παραδόθηκε για φύλαξη σε μια μεταλλική ντουλάπα στο Δήμο
Λεχαινών και έκτοτε αγνοείται.
Ευτυχώς τα βιβλία της πλούσιας βιβλιοθήκης του ενσωματώθηκαν στη Δημοτική Βιβλιοθήκη και έτσι
Διασώθηκαν.
Το βιβλίο αυτό εκδίδεται από την Πολιτιστική Ομάδα Φράγμα, που όπως ξέρετε έχει εκδώσει πολλά
άλλα βιβλία που αναφέρονται στον τοπικό πολιτισμό και χρηματοδοτήθηκε αποκλειστικά από την ίδια
και φίλους της Ομάδας, υπολογίζουμε δε και στη δική σας συμπαράσταση με αγορά αντιτύπων γιατί
πιστεύω ότι αυτό το βιβλίο πρέπει να υπάρχει σε κάθε σπίτι και να διαβαστεί από όλους και κυρίως
από τους νεότερους.
.
Ευνόητο είναι , ότι αν υπάρξουν έσοδα, θα διατεθούν για οργάνωση εκδηλώσεων και για την έκδοση
και άλλων σχετικών βιβλίων .Αυτό που πιστεύουμε και το έχουμε κάνει πράξη είναι η
αυτοχρηματοδότηση και οικονομική αυτονομία της Ομάδας χωρίς δεσμεύσεις και υποχρεώσεις. Κάθε
προσφορά βεβαίως είναι δεκτή, αλλά χωρίς δεσμεύσεις!
Πενήντα πέντε ολόκληρα χρόνια έχουν περάσει από την ημέρα που τριάντα νέοι και νέες των Λεχαινών
συγκεντρωθήκαμε στην αίθουσα της δημοτικής βιβλιοθήκης που τότε στεγαζόταν στο ισόγειο της
οικίας Μπρεζα στην πλατεία Τάσου Χατζηγιάννη και υπογράψαμε την ιδρυτική πράξη και το
καταστατικό της Μορφωτικής και Ψυχαγωγικής Ένωσης Λεχαινών στην οποία δώσαμε το όνομα του
επιφανέστερου τέκνου αυτού του τόπου, του Ανδρέα Καρκαβίτσας. Με την πράξη αυτή η Ένωσή μας
έφερε ξανά στο προσκήνιο και τώρα σε μόνιμη βάση ως φάρο και παράδειγμα και πηγή έμπνευσης
έναν μεγάλο δημιουργό που θα τιμά αιώνια τα Λεχαινά Και από τις πρώτες μας ενέργειες ήταν να
καθιερώσουμε προς τιμήν του Τα Καρκαβίτσεια την ετήσια Εβδομάδα Λόγου Και Τέχνης . Δώσαμε στο
σύλλογο και το όνομα Ένωση για να συμβολίζει την ανάγκη ενότητας όλων των δυνάμεων του τόπου
και να βάλουμε τέλος στους διαχωρισμούς τους διχασμούς και τις διακρίσεις του παρελθόντος. Το
ημερολόγιο έγραφε Σάββατο 2 Ιανουαρίου 1971.
Την επόμενη χρονιά αφαιρέσαμε με τροποποίηση του καταστατικού τη λέξη Ψυχαγωγική γιατί κρίναμε
ότι αρκεί η λέξη Μορφωτική που είναι μια παραγωγική και δημιουργική ψυχαγωγία.
Και να που τώρα όλα αυτά τα χρόνια της συλλογικής δημιουργικής δράσης γίνονται παρελθόντος. Το βιβλίο
που όταν ξεκινούσαμε αυτόν τον σύλλογο δεν είχαμε φανταστεί.
Στο βιβλίο αυτό μπορείτε να διαβάσετε:
Τι ήταν ο Σύλλογος
Ποιο ήταν τότε το πολιτιστικό περιβάλλον
Γιατί και ποιοι τον ίδρυσαν
Ποιοι οι σκοποί του
ΠΟΙΑ ήταν Τα190 μέλη και ποια τα διοικητικά συμβούλια
Πόσες γυναίκες συμμετείχαν
Ποιες ήταν οι δραστηριότητες του
Τα περιοδικά και
τα βιβλία που κυκλοφόρησε
Που στηρίχτηκε οικονομικά
Οι φάσεις που πέρασε
Η τελευταία προσπάθεια επαναλειτουργίας το 2009
Και Το κληροδότημα Πονήρη που παραμένει ακόμη αναξιοποίητο
Ο Σύλλογος αυτός κατά βάση νεολαιίστικος άφησε ένα έντονο αποτύπωμα στην τοπική κοινωνία και
είναι ευχάριστο που υπάρχουν σήμερα συλλογικοί φορείς που εργάζονται με ανιδιοτέλεια για την
κοινωνική και πολιτιστική πρόοδο του τόπου μας
Επισημαίνω
Την Πολιτιστική Ομάδα Φράγμα που προέρχεται από τη Μορφωτική Ένωση και κατά κάποιο τρόπο
αποτελεί συνέχεια της
Τον Όμιλο Φίλων της Δημοτικής Βιβλιοθήκης
Τον Όμιλο Εθιμοτυπικών εκδηλώσεων
Τη Φιλαρμονική
Τον Ερασιτεχνικό Θεατρικό Όμιλο
Τη Χορωδία Μυρτουντίων
Και τα δύο αθλητικά σωματεία Ηλειακό και
ΑΕΛ
Κλείνοντας θέλω επιγραμματικά να τονίσω τα εξής.
Η μεγάλη προσφορά αυτού του συλλόγου ήταν ότι στις έντονα φορτισμένες πολιτικά συνθήκες εκείνης
της εποχής ,έκανε την πολιτική πολιτισμό και τον πολιτισμό από κατανάλωση δημιουργία .Κι όλα αυτά
με απόλυτη ανεξαρτησία ,διαφάνεια και ανιδιοτέλεια.
Και μόνο για αυτά η ΜΕΛΑΚ θα αποτελεί πάντα πηγή μελέτης για τους ιστορικούς του πολιτισμού μας και
έμπνευσης για τις επόμενες γενιές.
--------------------
Χρήστος Ντάντος
.jpg)
Εδώ είναι, η ιστορία ενός Συλλόγου σε μια εποχή έντονης πολιτικοποίησης και πανίσχυρου λόγου. Σε μια εποχή όπου ακόμα κυριαρχεί το γραπτό κείμενο έναντι της νεόκοπης εικόνας. Όπου οι άνθρωποι ‒συμμετέχοντας‒ κατέγραφαν στη ψυχή και στη μνήμη τους τα συμβαίνοντα, δεν ήταν μανιακοί εικονολήπτες ενός αυριανού μηρυκασμού.
Σε μια μακριά διαδρομή πολυποίκιλων δράσεων της Μορφωτικής Ένωσης, η οπτική και ηχητική καταγραφή ήταν δυστυχώς φτωχή (ήταν και τα μέσα ‒τα μηχανήματα‒ ακριβά και άρα περιορισμένα). Προείχε η οργάνωση και η βίωση της κάθε εκδήλωσης… Η συλλογή των ντοκουμέντων και η λεπτομερειακή αρχειοθέτησή τους είτε γινόταν πλημμελώς, είτε απωθούνταν στο μέλλον. Και έτσι όμως, όπως θα δείτε, κάτι μπόρεσε να διασωθεί.
Εδώ είναι το αποτύπωμα (μέσω ενός Συλλόγου) μιας ακόμη γενιάς που πίστεψε, ότι η ανιδιοτέλεια και η κοινωνική προσφορά χρόνου, ενέργειας και φαντασίας, δεν είναι μια χαμένη υπόθεση…
Αυτά τα επιλογικά γράφουμε στο οπισθόφυλλο του βιβλίου που παραδίδουμε σήμερα (καρπό αγάπης και ευθύνης) θίγοντας με την ευκαιρία και το μέγα ζήτημα καταγραφής και αρχειοθέτησης, όπως και εκείνο της σχέσης κειμένου και εικόνας που έχει σήμερα αναποδογυρίσει σε βάρος του κειμένου. Ας πούμε ωστόσο και κάποια συμπληρωματικά.
Οι δραστηριότητες της Μορφωτικής Ένωσης συναποτελούνταν από πολυμορφικές εκδηλώσεις κι από περιοδικά. Και οι μεν εκδηλώσεις ξεκινούν πάντοτε από ένα υλικό ονείρου (στη σύλληψή τους) και καταλήγουν σ’ ένα υλικό μνήμης (μετά την πραγμάτωση). Στο μεταξύ τρεχαλητά, συντονισμός κινήσεων, επιδοκιμασίες, μα και ακυρώσεις, απογοητεύσεις, απρόβλεπτες αναποδιές. Όσοι τις προγραμμάτισαν και τις πραγματοποίησαν ‒ και όσοι τις βίωσαν, θυμούνται, όσο ακόμη υπάρχουν, κάτι που ξεθωριάζει με τον καιρό και αθέλητα παραποιείται. Κάποτε έρχεται η κουβέντα σε κάποιο περιστατικό και αρχίζουν οι διαφωνίες (δεν έγιναν έτσι τα πράγματα, δεν τα θυμάσαι καλά!) και γίνονται οι αναπόφευκτες διορθώσεις και συμπληρώσεις ή μένουν οι διαφωνίες τελικά μετέωρες. Τούτο το βιβλίο βοηθά στο να κρατηθούν αμετάβλητα κάποια «πραγματολογικά» στοιχεία…
Τα περιοδικά φυσικά είναι αλλιώς. Δείχνουν εις το διηνεκές το σώμα τους, το περιεχόμενό τους ‒μαζί με τα όποια λάθη τους. Δεν δείχνουν βέβαια τον μόχθο που τα δημιούργησε, την περιπέτεια που πέρασαν για να φθάσουν ως εκεί, ούτε τη μέση εικόνα των περιοδικών της εποχής τους με την οποία (αν ήταν αναγκαίο) θα έπρεπε να συγκριθούν.
Ένα βιβλίο για όλα αυτά, καταγράφει χρονολογικά και περιληπτικά, τα όσα έγιναν, εμφανίζει τα όποια διασώθηκαν ντοκουμέντα, σώζει τα ονόματα των αναμεμειγμένων σαν διαρκή ιστορική μνήμη, μα κυρίως περιέχει κείμενα, σε μια απεγνωσμένη προσπάθεια να φωτίσουν εποχή, περιβάλλον, προθέσεις, εμπόδια, πραγματώσεις, να εκφράσουν το συναισθηματικό αποτύπωμα (εκείνο δηλαδή που «έγραψε» μέσα τους) κάποιων εξ αυτών που υπάρχουν ακόμα και θέλησαν να το καταθέσουν. Παραλείψεις ασφαλώς και θα υπάρχουν, όπως και πιθανά λάθη, ελπίζουμε όχι σημαντικά. Πάντα παλεύεις για το «άριστο» για να μπορέσεις να πάρεις στο τέλος το «ικανοποιητικό».
Μα πιο πολύ το συγκεκριμμένο βιβλίο εκτός από μια καταγραφή, είναι ένα κωδικοποιημένο μήνυμα προς το μέλλον. Μια εξιστόρηση και μια ομολογία προς τους επερχόμενους, για το πώς τη κρατήσαμε εμείς τη ζωή μας, αλλά και μια έμμεση ενθάρρυνσή τους (αν μας πέφτει λόγος ‒που δεν μας πέφτει!) να δουν τη ζωή τους μέσα στην ομαδικότητα και το αλληλομοίρασμα, σαν συλλογική δημιουργία, να μη κωλώσουν και να μη φοβηθούν ότι δήθεν δεν κάνουνε γι’ αυτά, δεν έχουνε ταλέντο κ.λπ.
Όλοι γεννιούνται με το μέγα ταλέντο να είναι σε θέση να σχεδιάσουν ευρηματικά και να απαιτήσουν μια ζωή πλούσια σε αισθήματα, σε ιδέες, σε αγωνιστικότητα, σε φαντασία, σε δημιουργικότητα, σε περιπέτειες. Τον τρόπο όμως να πραγματωθούν όλα αυτά υποχρεούνται να τον βρίσκουν στον καιρό τους οι ίδιοι οι ενδιαφερόμενοι πάντα, συντασσόμενοι συν τοις άλλοις μ’ εκείνους τους ελάχιστους «μυστήριους» που πρωτοστατούν και που κατά κανόνα είναι όσοι …δεν κάθονται καλά και πέλαγος γυρεύουν…
Οι καιροί ποτέ δεν είναι ίδιοι, αλλά μια μεταξωτή κλωστή ενώνει τις εξαιρετικές τους πράξεις… Η χάρις βέβαια δεν χαρίζεται, ούτε μεταδίδεται, ούτε κληρονομείται. Υπάρχει σε κάποιους ως κινητήρια ώθηση της δικής τους ζωής, αλλά η μυρμηγκοδουλειά είναι που φέρνει τα καλά αποτελέσματα. Το δε μοίρασμα του βιώματος μετά, να μην ανησυχούν, γίνεται πάντοτε δημοκρατικά.
Το βιβλίο τούτο δω, είναι μια αναφορά σε κάτι ιδιαίτερα σημαντικό που συνέβη, πολύ μεγαλύτερο από όσο μπορούν να δείξουν τα χρονολόγια και των συγγραφέων του τα κείμενα. Είναι σαν εκείνη την απέλπιδα φράση «…πού να σας τα λέω!», κάποιου που καλείται να περιγράψει κάτι αναπάντεχα συγκλονιστικό, που κατά πολύ τον ξεπερνά, κάτι του οποίου υπήρξε αυτόπτης μάρτυς ή ακόμη περισσότερο συμμέτοχος και συμπρωταγωνιστής…
Κλείνοντας, θέλω να υπογραμμίσω, ότι δεν υπήρξαμε επαγγελματίες του πολιτισμού, ερασιτέχνες υπήρξαμε ‒ερασιτέχνες (το πρώτο και ανώτερο ποιοτικά στάδιο κάθε φιλότεχνου, κάθε δημιουργού, κάθε ανήσυχου ανθρώπου). Τον εαυτό μας σιγά σιγά ανακαλύψαμε, μαθαίνοντας συγχρόνως από δω κι από κει, ρωτώντας και ψάχνοντας, το «τί» και το «πώς» της οργάνωσης των δράσεων και των εκδόσεων που μέσω αυτών πλουτίσαμε σε εμπειρίες. Έτσι προέκυψε και τούτο το βιβλίο… Για δε την όποια «μας βρήκε» επιτυχία, την όποια «μας περιέλουσε» φήμη, νομίζω πως έχει δίκιο (τουλάχιστον επί της αρχής) ο φίλος ο Χρήστος ο Κωνσταντόπουλος όταν (ιδιαίτερα κολακευτικά για μας) στο δικό του κείμενο καταλήγει: …Γιατί δεν είναι η διάρκεια, δεν είναι τα πενήντα πέντε χρόνια (συμπεριλαμβάνει και τα χρόνια του «ΦΡΑΓΜΑΤΟΣ» εδώ ο Χρήστος), δεν είναι η ποιότητα, δεν είναι η ανταπόκριση του κοινού… Είναι όλα αυτά και κάτι ακόμη πιο σημαντικό: η αφοσίωση και η επιμονή στην ουσία, το ήθος και η σεμνότητα, το αξιακό σύστημα και η στάση ζωής όλων των πρωταγωνιστών της. Το επίτευγμά τους οφείλεται τελικά στις ίδιες τις αξίες τους.
Λεχαινά 6.8.26 Χρήστος Ντάντος
ΜΟΡΦΩΤΙΚΗ ΕΝΩΣΗ ΛΕΧΑΙΝΩΝ
Θα μιλήσω με διπλή ιδιότητα, από τη μια μεριά ως μέλος της Μορφωτικής Ένωσης Λεχαινών και από την άλλη ως δημοτικός υπάλληλος του τέως Δήμου Λεχαινών.
Αναφέρομαι στη μεταπολίτευση, κυρίως τη δεκαετία 1980. Μια εποχή ιδιαίτερα γόνιμη για την τοπική αυτοδιοίκηση και προπαντός για ένα από τους βασικούς τομείς που την επικαθορίζουν, τον τοπικό πολιτισμό.
Τη δεκαετία αυτή υπήρξε μια πρωτόφαντη συμμετοχή των ανθρώπων, των τοπικών κοινωνιών στα καθημερινά κοινωνικά συμβάντα. Στην περιοχή του Ηλειακού κάμπου, που στις απαρχές του Ελληνικού κράτους αποτελούσε τον πρώην Δήμο Μυρτουντίων, σημειώνεται μια αλματώδης πρόοδος σε όλα σχεδόν τα επίπεδα. Προπαντός όμως, παρατηρείται αξιοσημείωτη ανάπτυξη στη λειτουργία των δημοκρατικών θεσμών, με στέρεα βάση την ολοένα ενεργότερη συμμετοχή των πολιτών, με την απελευθέρωση νέων δημιουργικών δυνάμεων στις τοπικές κοινότητες και δήμους.
Ο άλλος βασικός πόλος της ενότητας που συνθέτει ως σύνολο την αυθεντική αυτοδιοίκηση είναι αυτός που ορίζεται από την παραγωγή και δημιουργία τοπικού πολιτισμού και έχει άμεση σχέση με τη σημερινή εκδήλωση παρουσίασης του βιβλίου: «Ένας σύλλογος, μια εποχή».
Τα χρόνια αυτά, ό,τι κατακτήθηκε από άποψη συνείδησης, είναι σίγουρο ότι δεν προέκυψε από κάποια παρθενογένεση. Είναι η αέναη πορεία μιας κοινωνικής λειτουργίας για την κάλυψη των βαθύτερων ανθρώπινων αναγκών, που ενώ φαίνεται ότι ανακόπτεται, αυτό συμβαίνει προσωρινά και πρόκειται σε μια άλλη εποχή να επανεμφανισθεί πιο δυναμικά για να γράψει στο μέλλον νέα ιστορία.
Η Μορφωτική Ένωση Λεχαινών «Ο Ανδρέας Καρκαβίτσας» δεν γεννήθηκε χωρίς να έχει κάτι προηγηθεί. Την περίοδο της κατοχής ο Ζώης Σουρανής, που ήταν και ζωγράφος, με άλλους νέους ανέβαζαν θέατρο στην κωμόπολη και γι’ αυτό στη συνέχεια έγιναν στόχος των Γερμανών καταχτητών.
Πρέπει να ήταν το έτος 1969 που σε μια παράγκα της παραλίας του Αϊ Θανάση κάποιοι νέοι: Διονύσης Κράγκαρης, Κώστας Μαζώτης, Διονύσης Νικολάου, Θόδωρος Κόκκαλης, έκαναν πρόβες στο θεατρικό έργο του Σάμιουελ Μπέκετ «Περιμένοντας τον Γκοντό».
Αυτά είναι, κατά τη γνώμη, τα πρώτα σημεία με τα οποία προοιωνίζεται η ίδρυση της Μορφωτικής Ένωσης, λίγο αργότερα, το έτος 1971.
Σαν όνειρο μου φαίνεται εκείνη η εποχή. Είναι η μύηση στη θεατρική τέχνη που ξυπνάει άλλες πλευρές στην ανθρώπινη λειτουργία και προπαντός όταν βρίσκεσαι στην πρώτη φάση της ζωής σου. Αργότερα, θυμάμαι, βλέποντας στο βιβλίο μια φωτογραφία, το κόψιμο της πρωτοχρονιάτικης πίττα του 1972 στο κτήριο Καρατσαπή και τη νεολαία των Λεχαινών, σύσσωμη να συμμετέχει.
Μετά ήρθε η δική μας σειρά. Θυμάμαι τον Θανάση Κεφάλα και τις συζητήσεις που κάναμε πριν το 1974, τον Δημήτρη Σπίνο, Τάκη Λαϊνά, καθώς και τους φίλους: τον Κούλη Αργυριάδη, τον Κώστα Σεφερλή, τον Βασίλη Σερέτη, Ντίνο Βέτσο, Κώστα Σπανό, Γιάννη Οικονομόπουλο, Μάκη Νοδάρο, Γιώργο Παπαγεωργίου, Στάθη Παπαδάτο, Ευανθία Αργυριάδη, Μήτσο Μηχανό, Τασία Καπινιάρη, που μαζί θελήσαμε να συνεχίσουμε δυναμικά την πορεία του συλλόγου τα επόμενα χρόνια. Με συνδετικό κρίκο και δάσκαλο τον Διονύση Κράγκαρη.
Θυμάμαι το Χρήστο Ντάντο να μας παίζει μπαλάντες στην κιθάρα, στο οίκημα Ζουρδούμη. Ποιος άλλος είχε τέτοιο προνόμιο και μάλιστα στη κατάξερη τότε ελληνική επαρχία να ζήσει τόσα γεγονότα πνευματικών εκδηλώσεων. Ομιλίες με θέματα της λογοτεχνίας, με ποιητές και πεζογράφους, με διαπρεπείς ομιλητές για θέματα αυτοδιοίκησης και οικολογίας. Εκδόσεις βιβλίων και περιοδικών, που διακρίνονταν για την ποιότητα και απήχηση τους. Μουσικές συναυλίες, θεατρικές και κινηματογραφικές παραστάσεις , με μεγάλη συμμετοχή κοινού, που θα τις ζήλευαν και στην πρωτεύουσα.
Έχει περισσότερο όμως για μένα σημασία να σημειώσω αυτά που βιώσαμε και δεν είναι εύκολο να μεταδοθούν με κάποιες εικόνες. Είναι εκείνες οι έννοιες που καταχτήσαμε σε μια πορεία, οι οποίες δεν χάνονται, αλλά εμφανίζονται και ξαναεμφανίζονται σε μια συνεχή διαπάλη με τις δυνάμεις της οπισθοδρόμησης και που είμαι σίγουρος ότι στο μέλλον θα κατορθώσουν να υπερισχύσουν και να ανυψώσουν την ανθρώπινη ύπαρξη σε ένα ανώτερο επίπεδο ελευθερίας και γνώσης.
Αναφέρομαι στις ιδέες τις αυτονομίας των κοινωνικών φαινομένων και των πολιτιστικών αξιών, οι οποίες άμεσα σχετίζονται με τις διαδικασίες διαλόγου και διαλεκτικής σύνθεσης των διαφορετικών πλευρών και απόψεων στην ανθρώπινη συνείδηση και στη ζωή. Είναι αρχές και βιώματα που κατακτήθηκαν από τη συμμετοχή μας στην Μορφωτική Ένωση.
Σημειώνω με υπογράμμιση τη βιωματική εμπειρία που κατακτήθηκε αυτά τα χρόνια, τη σχετική με την ενεργοποίηση εκείνων των κέντρων της ύπαρξής μας που συνδέονται με τη λειτουργία της μαγικής γλώσσας της τέχνης, του εσωτερικού δρόμου που οδηγεί στην ανέλιξή μας ως ανθρώπινα ελεύθερα υποκείμενα.
Σήμερα αισθάνομαι την ανάγκη να ευχαριστήσω την Πολιτιστική Ομάδα «Φράγμα» καθώς και τους φίλους που γράψανε κείμενα και που μας έδωσαν τη χαρά να συμμετέχουμε στην αποψινή εκδήλωση μνήμης και αυτογνωσίας.
Το βιβλίο διαβάζεται απνευστί και θεωρώ ότι θα αποτελέσει κατευθυντήριο αξιακό οδηγό για τις επόμενες γενεές του τόπου μας.
Αγγελος Ευθ.Αγγελόπουλος
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου