Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΠΡΟΣΩΠΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΠΡΟΣΩΠΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

15/11/15

ΠΡΟΣΩΠΑ ΤΗΣ ΑΓΝΩΣΤΗΣ ΕΠΑΡΧΙΑΣ

ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΡΟΖΑ;
Δεν είναι η Λούξεμπουργκ ούτε καμία συνιστώσα. Η Ρόζα είναι μια απλή γυναίκα ,που κρατάει μόνη της σχεδόν ένα μαγαζί που είναι καφενείο και παντοπωλείο και μαγέρικο σε ένα ξεχασμένο χωριουδάκι της ελληνικής επαρχίας , του κάμπου της Ηλείας ( ο κάμπος ηπλούτο επικλινής ,έγραφε ο Καρκαβίτσας που τον κοίταγε από τα απέναντι υψώματα του Αη Γιώργη), της ένδοξης Κοίλης Ηλιδας, που σήμερα λέγεται Δήμητρα (της θεάς μητέρας γης) και παλιότερα Τρουμπέ (δηλαδή τουρμπέ από κάποιον τάφο-τύμβο τούρκου αγά).Η Ρόζα λοιπόν, που πάντα μας εκπλήσσει ευχάριστα με τα εδέσματά της, μαγείρεψε αυτό το εκπληκτικό πιάτο με τα σαλιγκάρια και μυρωδικά του κήπου της που γευθήκαμε το μεσημέρι μαζί με σπιτικό κρασί.
Πόσοι αγνοούν τις Ρόζες και τρέφονται στα φασφουντάδικα;

8/11/11

Καλό ταξίδι φίλε Μήτσο

Αυτό το παράθυρο έκλεισε σήμερα για πάντα.Και ο μοναχικός ένοικος του σπιτιού στον πεζόδρομο του σιδηροδρομικού σταθμού των Λεχαινών , έφυγε για το μακρινό του ταξίδι. Ο Μήτσος ο Μηχανός, ο Σκάρλας, ο ασυμβίβαστος, έζησε εκεί τα τελευταία του χρόνια, αποκομμένος από μια κοινωνία που βυθίστηκε στην κατανάλωση, στην ιδιώτευση και την υποκρισία. Αυτός είχε δει από καιρό και μας προειδοποιούσε με το μελαγχολικό του χαμόγελο, πάντα σιωπηλός. Θα θυμόμαστε για πάντα την καλοσύνη του, το χαμόγελό του, αλλά και τη αφανή  προσφορά του στον τοπικό μας πολιτισμό, την ανιδιοτελή αγάπη του για τον Σύλλογο Ανδρέα Καρκαβίτσα που τον "κράτησε"  μόνος του σε χαλεπούς καιρούς, για τον Ηλειακό , για τα Λεχαινά.
Καλό σου ταξίδι Μήτσο, φίλε των ανέμελων παιδικών  χρόνων και της δημιουργικής νιότης.

15/7/08

Ο ΔΑΝΙΗΛ ΤΩΝ ΤΑΠΕΙΝΩΝ "ΜΑΥΡΩΝ ΚΟΥΤΙΩΝ"


Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΑΡΟΥΖΑΚΗ
Ο Δανιήλ, ο πλέον παρισινός από τους Ελληνες εικαστικούς της διασποράς, άφησε την τελευταία πνοή του προχθές, σε ηλικία 84 ετών, στον Πύργο Ηλείας, γενέθλια πόλη του στην οποία είχε επιστρέψει τα τελευταία χρόνια. Υπήρξε από τους κορυφαίους εκπροσώπους της γενιάς του '60 που βίωσε, εκ του σύνεγγυς, τα ανατρεπτικά κινήματα της μεταπολεμικής πρωτοπορίας στην Ευρώπη. Η κηδεία του γίνεται σήμερα στις 10.30 στον Πύργο.

Ενα από τα έργα που ο Δανιήλ είχε παρουσιάσει το 2003 στην αίθουσα τέχνης «Stigma» της Αθήνας
Ο Δανιήλ, όπως και ο Νίκος Κεσσανλής, βρέθηκε στο Παρίσι τα χρόνια της γέννησης του κινήματος του γαλλικού νεορεαλισμού (Nouveau Realisme) δίπλα στον εμπνευστή του, τον θεωρητικό Πιερ Ρεστανί, τους καλλιτέχνες Ιβ Κλάιν, Σεζάρ, Αρμάν, Κρίστο, Ζαν Τινγκελί, Ντανιέλ Σποέρι κ.ά. Οι εκπρόσωποι του «Nouveau Realisme» απομακρύνθηκαν από τους κανόνες της παραδοσιακής τέχνης και τη χρήση των συμβατικών υλικών. Γεγονός που ώθησε τον Δανιήλ να δημιουργήσει τη διάσημη σειρά έργων του «Μαύρα Κουτιά», ασύμμετρα τοποθετημένα χαρτοκιβώτια, σκισμένα με σουγιά, «πληγωμένα» με κόκκινο χρώμα που παραπέμπει στο αίμα. Αλλά και να αξιοποιήσει γενικότερα φτηνά χαρτόνια του εμπορίου, σγουρά χαρτιά περιτυλίγματος, λινάτσες και άλλα ταπεινά υλικά.

«Ανήκα σε μια ομάδα που απελευθερώθηκε από τα κλασικά υλικά, τον μουσαμά, το πινέλο, τα χρώματα, τα σωληνάρια» έλεγε σε συνέντευξή του στην «Ε» τον Νοέμβριο του 1997. «Η δική μου έρευνα ήταν η αναζήτηση του χώρου. Πειραματίστηκα με χάρτινα κουτιά του αμπαλάζ, τα οποία άνοιγα και εδημιουργείτο ένας εσωτερικός χώρος. Το μαχαίρι γίνεται το νέο εργαλείο μου. Επαιρνα μπογιές πλαστικές, χρησιμοποιούσα το μαύρο, την ώχρα του χαρτονιού, το αλουμινένιο, το λευκό. Εβαφα με λευκό τα σχήματα που υπέφεραν από τη βία ενός βέλους. Ενιωθα ότι το χαρτόνι είναι ένα σώμα που πάσχει».

Ο Δανιήλ συμμετείχε μαζί με τον Νίκο Κεσσανλή και τον Βλάση Κανιάρη στην ιστορική έκθεση του Πιερ Ρεστανί το 1964 στο θέατρο «Λα Φενίτσε», στις παράπλευρες εκδηλώσεις της Μπιενάλε της Βενετίας, με τίτλο «Τρεις προτάσεις για μια νέα ελληνική γλυπτική». Οι τρεις καλλιτέχνες είχαν γεμίσει τον χώρο με σεντόνια, κούτες, χαρτόνια, δημιουργώντας μια αντισυμβατική δράση με χιούμορ και διάθεση αμμφισβήτησης των καθιερωμένων κοινωνικών και καλλιτεχνικών αξιών της εποχής. Η έκθεση είχε προκαλέσει την οργή των συντηρητικών κύκλων στην Ελλάδα που εγκαλούσαν τους εικαστικούς γράφοντας: «Κάτω τα χέρια από την ελληνική γλυπτική».

Γνωστός στο εξωτερικό ως Danil, ο Δανιήλ Παναγόπουλος γεννήθηκε το 1924. Ξεκίνησε να σπουδάσει Ιατρική, αλλά γρήγορα την εγκατέλειψε για χάρη της ζωγραφικής. Βρέθηκε στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας και στο εργαστήριο του Κωνσταντίνου Παρθένη για τον οποίο έλεγε: «Με έμαθε να οξύνω το μάτι μου. Η διδασκαλία του δεν γινόταν με λόγια, δεν μιλούσε. Δούλευε πάνω στα έργα και εμείς βλέπαμε». Μετά το τέλος των σπουδών του, το 1954, πήρε κρατική υποτροφία και βρέθηκε στο Παρίσι. Το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του το έζησε ανάμεσα στο Παρίσι και την Αθήνα. Το έργο του είχε παρουσιαστεί σε αρκετές εκθέσεις στο εξωτερικό, ενώ μια αναδρομική έκθεσή του είχε φιλοξενηθεί το 1998 στη Θεσσαλονίκη Πολιτιστική Πρωτεύουσα και στην Εθνική Πινακοθήκη.
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 14/07/2008
Στη φωτογραφία το εξώφυλλο του τεύχου ς 14/1981 του περιοδικού "Διάλογος" των Λεχαινών που ήταν αφιερωμένο στον Δανιήλ. Θα τον θυμόμαστε πάντα με αγάπη.

12/6/08

ΧΡΗΣΤΟΣ ΛΑΣΚΑΡΗΣ, η απώλεια ενός σημαντικού ποιητή




Ο ποιητής Χρίστος Λάσκαρης, βραβευμένος πριν από ένα χρόνο με τη διεθνή διάκριση ποίησης «Καβάφης» από το «Ινστιτούτο Μελετών Ανατολικής Παράδοσης Μοχάμεντ Αλι» του Καΐρου, έφυγε χθες σε ηλικία 77 χρόνων.

Γεννημένος στο Χάβαρι Ηλείας, μεγάλωσε στην Πάτρα. Σπούδασε στην Παιδαγωγική Ακαδημία της Τρίπολης, αλλά δεν άσκησε ποτέ το επάγγελμα του δασκάλου. Ως τη συνταξιοδότησή του εργάστηκε στον Ασφαλιστικό Οργανισμό Αστικών Λεωφορείων Πατρών. Μερικά από τα βιβλία του είναι: «Απόγευμα προς βράδυ», «Δωμάτιο για έναν», «Να εμποδίσεις τις σκιές» («Γαβριηλίδης»). Συγκέντρωσε άπαντα τα ποιήματά του στον τόμο «Ποιήματα» («Γαβριηλίδης») το 2004. Εχει μεταφραστεί στα αγγλικά, τα γερμανικά, τα πολωνικά, τα πορτογαλικά και τα ισπανικά.

«Ανήκω στην καβαφική ποίηση και την Παλατινή Ανθολογία. Και μ' εκείνον που έχω κάποια συγγένεια και αγαπάω πολύ είναι ο Ουγκαρέτι, το ίδιο και ο Λι Μάστερς. Οπωσδήποτε μην παραλείψετε τον Καρυωτάκη», έλεγε ο Χρίστος Λάσκαρης για τους ποιητές που αγάπησε και τον επηρέασαν.
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 12/06/2008
Στις φωτογραφίες ο Χρήστος Λάσκαρης στην εκδήλωση για τον ποιητή Τάσο Γαλάτη που οράνωσε η Πολιτιστική Ομάδα Φράγμα στα Λεχαινά στις 26/1/2008.

22/5/08

Μήτσος Αλεξανδρόπουλος

Αντιγραφή από την LIFO 22/05/2008.
«Μια ζωή Μήτσος Αλεξανδρόπουλος


Στο πρόσωπο του Μήτσου Αλεξανδρόπουλου, του βαθύτερου ίσως γνώστη και μελετητή της ρώσικης λογοτεχνίας στη χώρα μας, ενσαρκώνεται η ιστορία μιας ολόκληρης γενιάς πνευματικών ανθρώπων. Η πορεία του από τη Νομική Σχολή και το Αντάρτικο, η διαφυγή του στο Ανατολικό μπλοκ και η επιστροφή του στην Ελλάδα μετά από 24 χρόνια συνθέτουν μια οδυνηρά γνώριμη ιστορία. Ο Μήτσος Αλεξανδρόπουλος γεννήθηκε στις 26 Μαΐου του 1924 στην Αμαλιάδα σε μια ταραγμένη περίοδο της ελληνικής Ιστορίας. «Θυμάμαι στη γενέτειρα Αμαλιάδα μαγαζιά να καίγονται και σπίτια να μένουν άδεια με κλειστές τις πόρτες τους, όπου ως χτες μπαίναν και βγαίναν άνθρωποι και μαζί με άλλους μπαινοβγαίναμε κι εμείς» έγραφε το 1994 στο αυτοβιογραφικό του μυθιστόρημα Αυτά που μένουν. Ο πόλεμος τον βρήκε φοιτητή της Νομικής σύντομα εντάχθηκε στην Εθνική Αντίσταση ως μέλος του ΕΑΜ Νέων. Μετά το πέρας του πολέμου, το 1948, και αφού είχε ήδη χάσει και τους δυο αδελφούς του, ο Αλεξανδρόπουλος πέρασε στους αντάρτες του Αρχηγείου Ηπείρου (όπου, μάλιστα, έγραφε και χρονογραφήματα στα «Καθημερινά Νέα» με το ψευδώνυμο Σφυρής). Τραυματίστηκε, νοσηλεύτηκε στα Τίρανα, γύρισε πίσω, κι αφού πολέμησε στο Γράμμο διέφυγε ως πολιτικός πρόσφυγας πια στο Βουκουρέστι. Εκεί μπήκε στον κύκλο των Ελλήνων λογοτεχνών που ζούσαν τότε στη Ρουμανία, όπως η Έλλη Αλεξίου, ο Τάκης Αδάμος, ο Κώστας Μπέσης. Το πρώτο του βιβλίο ήταν η συλλογή διηγημάτων Αρματωμένα Χρόνια και κυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις ΠΛΕ (γνωστές και ως Πολιτικές Λογοτεχνικές Εκδόσεις), έναν εκδοτικό οίκο με έδρα το Βουκουρέστι, που εξέδιδε ελληνικά βιβλία «διαφωτιστικού» χαρακτήρα κυρίως πολιτικών προσφύγων.
Μετά από μια στάση στην Τασκένδη, κατέληξε στη Μόσχα το 1956. Η επιστροφή του στην Ελλάδα εξάλλου ήταν (και επισήμως πλέον) αδύνατη: Είχε καταδικαστεί από το στρατοδικείο Ιωαννίνων τρεις εις θάνατον από το 1953. Στη Μόσχα ξανάρχισε επιτέλους τις σπουδές του στο Λογοτεχνικό Ινστιτούτο. Εκεί ο Αλεξανδρόπουλος βρήκε επιτέλους τον προορισμό του: Έσκυψε με πραγματική αγάπη πάνω από τα κείμενα της ρωσικής λογοτεχνίας. «Η ρωσική λογοτεχνία, η κλασική, έχει μια αξιοθαύμαστη ιδιαιτερότητα. Μοναδικότητα, θα έλεγα. Είναι όλη, μαζί με τους κύριους πρωταγωνιστές της, συγγραφείς και ήρωες, ένα πολύ ωραίο έργο τέχνης που δεν έχει όμοιό του. Όσο ξέρω, μόνο η αρχαία ελληνική λογοτεχνία το έχει και το χαίρεται αυτό το χάρισμα, όλη οικοδομημένη πάνω στην αιωνόβια, παρ’ όλα τα ερείπια, μυθολογική της βάση (…) Όσο για τους Ρώσους, η δική τους βάση ήταν η ζωή του λαού τους, από την οποία κανείς τους δεν ξεστράτισε. Χέρι χέρι χτίσανε σχεδόν μες στο κενό μια μυθολογία τόσο ανθρώπινη» δήλωσε χρόνια αργότερα σε μια συνέντευξή του στην «Ελευθεροτυπία».
Το 1957 γνώρισε τη Σόνια Ιλίνσκαγια, γνωστή πλέον ως σπουδαία μελετήτρια και μεταφράστρια του Καβάφη στα ρώσικα, δευτεροετή τότε φοιτήτρια του κλασικού τμήματος της Φιλολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Λομονόσωφ. Παντρεύτηκαν το 1959. Για χρόνια το ζεύγος Αλεξανδρόπουλου αποτελούσε μια ακόμα διάσπαρτη ψηφίδα του μωσαϊκού των διανοούμενων πολιτικών προσφύγων του Ανατολικού μπλοκ, όπως η ομάδα του Βουκουρεστίου (Έλλη Αλεξίου,Τάκης Αδάμος, Κώστας Μπέσης, Λάμπης Ράππας) ή ο Δημήτρης Χατζής στη Βουδαπέστη. Μέχρι την επιστροφή του στην Ελλάδα το 1975, πάντως, ο Αλεξανδρόπουλος έγραψε δυο συλλογές διηγημάτων, ένα μυθιστόρημα και ένα ταξιδιωτικό βιβλίο, ενώ έκανε και την πρώτη του μετάφραση, το Γαλάζιο Τετράδιο. Εχθροί του Εμμανουήλ Καζακέβιτς.
Με την επιστροφή του στην Ελλάδα, ελεύθερος πια να εκφραστεί, συνέχισε ορμητικά τη λογοτεχνική και πεζογραφική του μελέτη: Στα διηγήματα, τα μυθιστορήματα, τα ταξιδιωτικά και τις μεταφράσεις προστέθηκαν και οι μελέτες. Χάρη στις μελέτες του (ξεχώρισαν οι Πέντε Ρώσοι Κλασικοί και η Ρωσική Λογοτεχνία, από τον 11ο αιώνα ως την επανάσταση του 1917), αλλά και στις μεταφράσεις του, κέρδισε το βραβείο Γκόρκι ενώ το 2001 κέρδισε το Μεγάλο Κρατικό Βραβείο Λογοτεχνίας. Ίσως το σημαντικότερο κομμάτι του έργου του πάντως ήταν οι λεγόμενες «βιογραφικές μυθιστορίες»: βιβλία που ισορροπούσαν μεταξύ της βιογραφίας και του μυθιστορήματος, αφιερωμένα σε πέντε από τους μεγαλύτερους Ρώσους συγγραφείς. «Ήθελα να δηλώσω ότι κρατώ αποστάσεις τόσο από τη στέγνα της βιογραφίας όσο και από την ασυδοσία (αν σου τύχει) της μυθιστορηματικής φαντασίας. Είμαι κάπου στη μέση». Έγραψε για τον Γκόρκι (χάρη στο βιβλίο του Το ψωμί και το βιβλίο. Ο Γκόρκι, μάλιστα, κέρδισε το κρατικό βραβείο μυθιστορηματικής βιογραφίας) τον Τσέχοφ, τον Γκέρτσεν και τον Ντοστογιέφσκι. Τελευταίος στη σειρά ήταν ο Τολστόι, που κυκλοφόρησε το 2007 και συζητήθηκε πολύ. Ο Αλεξανδρόπουλος τιμήθηκε πέρσι με το μετάλλιο Πούσκιν.
Παρά το παρελθόν του, ο Αλεξανδρόπουλος δεν μάσησε ποτέ τα λόγια του ούτε περιορίστηκε στο να ακολουθεί τη «γραμμή του κόμματος». Το βιβλίο του για τον Γκόρκι αναδείκνυε τις διαφωνίες του με τον ËÝíéí. Στο μυθιστόρημά του Το Όριο, που κυκλοφόρησε το 2003 και περιέγραφε την ιστορία δυο πρώην πολιτικών πρόσφυγων, περνούσαν μεταξύ άλλων αναφορές στα γκούλαγκ και σε συγγραφείς «με ελαστική συνείδηση». «Για χρόνια, η επίσημη Αριστερά αποσιωπούσε τη σημασία των βιβλίων του, που, είτε επρόκειτο για μυθιστορήματα είτε για μελέτες είτε για βιογραφικές μυθιστορίες, της προκαλούσαν δυσφορία με τις αλήθειες που αποκάλυπταν» σημείωνε η Μικέλα Χαρτουλάρη στο «Βιβλιοδρόμιο» των «Νέων» το 2003. Δεν είναι τυχαίο ότι το τελευταίο του βιβλίο Στην Πετρούπολη θα σμίξουμε πάλι ήταν μια ανθολογία των ποιημάτων του Όσιπ Μαντελστάμ, ενός νεαρού Ρώσου ποιητή (αγαπημένου της Άννας Αχμάτοβα) που έμελλε να καταχωρηθεί στους σπουδαιότερους Ρώσους λογοτέχνες. Οι επικριτικοί του στίχοι για τον Στάλιν του κόστισαν πολλά χρόνια σε στρατόπεδο συγκέντρωσης και στο τέλος τη ζωή του.
«Σ’ όλη τη δουλειά μου σέβομαι πολύ το θέμα και το υλικό που θα χρησιμοποιήσω. Έχουμε μέσα μας ένα κεφάλαιο από εμπειρίες, αισθήματα, σκέψεις, έννοιες, λέξεις, είμαστε από ένα λεξικό ο καθένας, με αυτά γίνονται οι επαφές, παίρνεις ό,τι σου πάει και στο βάθος το νιώθεις ότι είναι δικό σου, σε θέλει και σε περίμενε. Αν αυτό δεν έχει συντρέξει θα έχεις αποτυχία, ό,τι ξένο του βάλεις από τον εαυτό σου θα ηχήσει φάλτσο» έλεγε το 2007 σε μια συνέντευξή του στην «Ελευθεροτυπία». Από τα Έλληνικά Γράμματα κυκλοφορούν σήμερα συνολικά δέκα βιβλία του (εκδόσεις και επανεκδόσεις).
Πέθανε τη Δευτέρα 19 Μαΐου σε ηλικία 84 ετών στο Νοσοκομείο «Ερρίκος Ντυνάν». Αφήνει πίσω του τη γυναίκα του Σόνια Ιλίνσκαγια, καθηγήτρια της Νέας Ελληνικής Φιλολογίας στο Πανεπιστημίο Ιωαννίνων και την κόρη τους Όλγα Αλεξανδροπούλου, ερευνήτρια του Κέντρου Ερεύνης του Μεσαιωνικού και Νέου Ελληνισμού της Ακαδημίας Αθηνών.

Δέσποινα Τριβόλη»

ΑΝΑΛΥΤΙΚΟ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΚΑΙ ΕΡΓΟΓΡΑΦΙΑ

Ο Τολστόι και η κλασική ρωσική λογοτεχνία

13/3/08

ΚΟΡΝΗΛΙΟΣ ΚΑΣΤΟΡΙΑΔΗΣ 10 χρόνια μετά

Π Ρ Ο Σ Κ Λ Η Σ Η
Το Γαλλικό Ινστιτούτο, οι Eκδόσεις Κριτική και οι Eκδόσεις ύψιλον/βιβλία
σας προσκαλούν την
Τρίτη 18 Μαρτίου 2008, στις 7.30 μ.μ.
σε ένα αφιέρωμα στον
Κορνήλιο Καστοριάδη
με αφορμή τα 10 χρόνια από το θάνατό του.
Θα μιλήσουν:
Olivier Fressard, Επιμελητής της Βιβλιοθήκης του Πανεπιστημίου Paris VIII
Sophie Klimis, Καθηγήτρια στο Πανεπιστημίου Saint Louis των Βρυξελλών
Άγγελος Μουζακίτης, διδάσκων στα Πανεπιστήμια Κρήτης και Πατρών
Σεραφείμ Σεφεριάδης, Visiting Fellow στο Πανεπιστήμιο Cambridge
και Επίκουρος Καθηγητής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο
Τη συζήτηση συντονίζει η Ζωή Καστοριάδη
γραμματέας του Συνδέσμου Κορνήλιος Καστοριάδης
Αuditorium του Γαλλικού Ινστιτούτου Αθηνών
Είσοδος ελεύθερη, ταυτόχρονη μετάφραση