ΛΕΧΑΙΝΑ,ΠΡΙΝ ΠΟΛΛΑ ΧΡΟΝΙΑ

ΛΕΧΑΙΝΑ,ΠΡΙΝ ΠΟΛΛΑ ΧΡΟΝΙΑ(1) "Εντυπώσεις από εκδρομήν εις Ολυμπίαν. Η αμαξοστοιχία ανθοστόλιστος με υπερτριακοσίους εκλεκτούς εκδρομείς εξεκίνησεν περί την 6ην πρωινήν εν μέσω γλυκυτάτων ήχων μανδολίνων,κιθάρων και βιολίων.Διοργανωτής ο συμβολαιογράφος κ.Δημ.Κατσάπης,προιστάμενος του ενταύθα τουριστικού τμήματος."( Ιούνιος,1935) ΛΕΧΑΙΝΑ,ΠΟΛΛΑ ΧΡΟΝΙΑ ΠΡΙΝ(2) Κινηματογράφος εις την πλατείαν Αγίου Δημητρίου. "Είμεθα όλοι κατενθουσιασμένοι με τας καινουργείς και θαυμασίας ταινίας του,με τας ωραίας σκηνοθεσίας και τας περιπλόκους υποθέσεις του,αι οποίαι εκτυλίσσονται επί της οθόνης εν μέσω πρωτοφανούς κοσμοπλημμύρας.Εις την εγκατάστασίν του προέβησαν δύο φιλοπρόοδοι νέοι οι κ.κ. Π.Κόγκας και Α.Καππόπουλος ,θέλοντες να δώσουν κάποιαν ζωήν και ώθησιν εις την κοινωνίαν μας ήτις πολύ αρέσκεται εις την πρόοδον και το μεγαλείο δι ό και παρέχει θερμήν την υποστήριξίν της εις το εν λόγω ωραίον και διδακτικόν θέαμα".(Αύγουστος, 1931). ΛΕΧΑΙΝΑ,ΠΡΙΝ ΠΟΛΛΑ ΧΡΟΝΙΑ(3) Θέατρο-Τα μπουλούκια -Θεατρική παράστασις θιάσου Χριστόφορου Νέζερ εις το καφενείον Κων/νου Γαλιάτσου με την οπερέτα του Ν.Χατζηαποστόλου "Απάχηδες" (27 Ιαν.1933). -Από 15νθημέρου φιλοξενείται ο θίασος Αγγέλου Προβελεγγίου (Ναυσικά Προβελεγγίου Αφροδίτη Φραντζή ,Μαρίκα Ρατ-Μάγερ,Τούλα Τσισκάκη κ.ά).Τον θίασον συνοδεύει και ο γνωστός δημοσιογράφος και θεατρικός συγγραφέας κ.Ζαν-Μορ,εις τον οποίον οφείλομεν και την "Λεχαινιώτισσαν",τοπικήν επιθεώρησιν ,χθες παιχθείσαν ,της οποίας το Κουλέρ-Λοκάλ αφήκεν εντύπωσιν και εποχήν δια τα Λεχαινά.Ο καλός αυτός θίασος αναχωρεί ατυχώς σήμερον(23 Νοεμβρίου 1933). -Ο πολυμελής θίασος του κ.Κεφαλοπούλου άρχισεν παραστάσεις εν τη ευρεία αιθούση του καφενείου των συνεταίρων Ηρακλείου και Νικολάου Μαζώτη,με την ωραίαν οπερέτταν "Μίσσες-Μπράουν".Το ακροατήριον έμεινε κατενθουσιασμένον εκ της πλήρους επιτυχίας του εξόχου αυτού έργου ,χειροκροτούν ενθουσιωδώς...Ο νεαρός κ.Πλατής θα μείνη αληθώς αλησμόνητος.Χθες την εσπέραν,Πέμπτην,έπαιξαν εν μέσω συνωστισμού εκλεκτού κόσμου,την οπερέτταν "Ένας κλέφτης στον παράδεισον",της οποίας η επιτυχία υπήρξεν θριαμβευτική υπερβάσαν πάσαν ημών προσδοκίαν.Κατ αυτήν ο κ.Κεφαλόπουλος επέδειξεν το μεγάλο καλλιτεχνικό του τάλαντο,η δε πρωταγωνίστρια κ.Γκόλφω Μπίνη απέδειξεν ότι δικαίως φέρει τον τίτλον της πρωταγωνίστριας (Ιανουάριος ,1935). -Εις το καφενείον Θ.Μαυροειδή ,ο μικρός αλλά εκλεκτός θίασος του κ.Λουκιανού από ημερών.Η επιτυχία είναι πλήρης.Η μεγάλη αίθουσα του θεάτρου είναι γεμάτη καθ' εσπέραν από αμφότερα τα φύλα.Η κ.Κούλα Λουκιανού παίζει έξοχα τα μέρη της.Ο κ.Ι.Ζησιμάτος ομοίως.Αλλά η δεσποινίς Μαίρη Αγγελοπούλου πριμαντόνα εις τους ρόλους της είναι απαράμιλλος.(Μάρτιος,1935).

60 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΔΡΥΣΗ ΤΗΣ ΔΗΜΟΤΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗΣ ΛΕΧΑΙΝΩΝ ΚΑΙ Ο ΙΔΡΥΤΗΣ ΤΗΣ ΒΑΣΙΛΗΣ ΔΗΜΗΣΙΑΝΟΣ

Σαν χθες 24 Μαρτίου 1963 έγιναν τα εγκαίνια της Δημοτικής Βιβλιοθήκης Λεχαινών."Την ίδρυσε με γενναία δωρεά βιβλίων το εκλεκτό τέκνο των Λεχαινών, ρέκτης της Τέχνης και της Επιστήμης, ο οφθαλμίατρος Βασίλειος Ηλία Δημησιάνος.Στη σεμνή γιορτή των εγκαινίων παρέστησαν οι αρχές των Λεχαινών,φίλοι των Γραμμάτων από τον κάμπο και πλήθος κόσμου.Μετά τον αγιασμό ο δήμαρχος Ανδρέας Τρυφωνόπουλος εξέφρασε δημόσια τις ευχαριστίες του κοινού των Λεχαινών στον δωρητή.Οι δε Γυμνασιάρχης Λεχαινών Θ.Ψυχάρης, ο Επιθεωρητήςς Δημοτ. Σχολείων Λεχαινών Κ.Ξαρλής, ο πολιτευτής Ι.Ηλιόπουλος και ο πρόεδρος της Βιβλιοθήκης Αμαλιάδας Κωστάκης Αποστολόπουλοες εξήραν την σημασιαν της δωρεάς για την καλλλιέργειαν του πνεύματος στα Λεχαινά, ο δε διευθυντής μας Ντίνος Δ.Ψυχογιός, σαν κύριος ομιλητής ανέπτυξε το θέμα "Το Πνεύμα στην Ηλεία"...." γράφει στα Ηλειακά του ο εκδότης του Ντίνος Ψυχογιός (τχ. ΚΒ΄1963). Τί είχε προηγηθεί όμως ,το γράφει ο ίδιος ο Ντίνος Ψυχογιός στο τεύχος ΙΗ΄/1959 του ίδιου περιοδικού, δηλαδή τέσσερα χρόνια πριν:" Τα Λεχαινά σύντομα θα αποκτήσουν την Βιβλιοθήκη τους χάρις στην πολύτιμη μα και ευγενική προσφορά του εκλεκτού τέκνου τους και διακεκριμένου Οφθαλμιάτρου της Αθήνας Βασιλ.Η Δημησιάνου.Ρέκτης των Γραμμάτων και φιλότεχνος ο κ.Δημησιάνος, κάνει την γενναία τούτη προσφορά στην γενέτειρά του, από άμετρη αγάπη και στοργή. Ήδη έχει αποστείλει άνω των 700 τόμων διαλεχτών πανάκριβων και ομοιόμορφα βιβλιοδετημένων βιβλίων. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχουν οι περί τους 200 τόμοι πολυτελούς έκδοσης αποκλειστικά αφιερωμένοι στην Τέχνη.Είναι μια συλλογή, σωστά καλλιτεχνήματα, που σπάνια συναντάται ακόμη και στις καλά καταρτισμένες βιβλιοθήκες. Η Βιβλιοθήκη δωρήθηκε στον Δήμο Λεχαινών και η οργάνωσή της και λειτουργία της ανετέθη από τον δωρητή στον Διευθυντή μας.Τα Λεχαινά εκτιμώντα την πολύτιμη προσφορά(που κάθε χρόνο θα συνεχίζεται από τον κ.Δημησιάνο με 300-500 τόμους)θα καταβάλουν, είμαστε βέβαιοι,κάθε φιλότιμο προσπάθεια να φανούν αντάξιοι και του δυσαπόχτητου Δώρου και των προσδοκιών του εκλεκτού τέκνου τους για την αξιοπόίηση της προσφοράς τους". Από το 1959 πέρασαν σχεδόν δύο χρόνια και στις 5/6/1961 το Δημοτικό Συμβούλιο Λεχαινών απεφάσισε την ίδρυση της Δημοτικής Βιβλιοθήκης με την 25/1961 απόφασή του περί συστάσεως Νομικού Προσώπου με την ονομασίαν "Δημοτική Βιβλιθήκη Λεχαινών", επί Δημαρχίας Ανδρέα Τρυφωνόπουλου.Μέλη του Δημοτικού Συμβουλίου:Δημήτριος Μπαλαούρας, Νικόλαος Ζαροκανέλλος, Χρήστος Βεσκούκης,Παναγιώτης Κεφάλας, Κων/νος Σερέτης, Άγγελος Ζαπάντης.Η απόφαση αυτή δημοσιεύτηκε στο ΦΕΚ 211/3.11.1961.Τροποποιήθηκε το 1985 με την 2/1985 απόφαση του Δ.Σ. Λεχαινών, ώστε να διοικείται από 5 μελές ΔΣ θα το αποτελούν ο Δήμαρχος, δύο δημοτικοί σύμβουλοι και δύο δημότες.(Ορίστηκαν αντιστοίχως οι Θανάσης Τσάγκος, Νίκος Σεφερλής, Βαγγέλης Μπαλαούρας,Τάκης Λαϊνάς και Δημήτρης Χριστοφίδης) και να επιχορηγείται από τον Δήμο με 100000 δρχ τουλάχιστον, ετη ΒΑΣΙΛΗΣ ΔΗΜΗΣΙΑΝΟΣ (Ομιλία του Διονύση Κράγκαρη που έγινε στην τιμητική εκδήλωση για τον Βασίλη Δημησιάνο την 23/4/1979 στα πλαίσια των Καρκαβιτσείων 1979, που οργάνωσε η Μορφωτική Ένωση Λεχαινών Ανδρέας Καρκαβίτσας)

Ο Βασίλης Δημησιάνος σύνδεσε τ΄ όνομά του με την επιστήμη της Οφθαλμολογίας χάρη στην οποία απέκτησε παγκόσμια δόξα, με την πολιτική καθώς υπήρξε από τα φοιτητικά του χρόνια δραστήριο στέλεχος του εργατικού κινήματος στη χώρα μας και με τα Λεχαινά, τη γενέτειρά του, στην οποία στα τελευταία χρόνια της ζωής του θέλησε ν ΄αφιερώσει ολόκληρη την περιουσία του, δημιουργώντας κτίριο βιβλιοθήκης-πινακοθήκης με πλούσια συλλογή βιβλίων και πινάκων και ενισχύοντας με διάφορους τρόπους την πνευματική ανάπτυξη του τόπου. Ένα όμως ιατρικό ατύχημα ήταν μοιραίο για τη ζωή του κι εδώ πρέπει να αποκατασταθεί η αλήθεια. Δεν πέθανε από καρκίνο των ματιών, όπως έσπευσαν να πουν και να γράψουν διάφοροι απληροφόρητοι. Είχε πάει για εξετάσεις στη Γαλλία και στη διάρκεια μιας ακτινογραφίας (αρτηριογραφήματος) έπαθε σοβαρό εγκεφαλικό επεισόδιο. Σε κωματώδη κατάσταση μεταφέρθηκε στην Αθήνα και μετά από λίγες ημέρες πέθανε. Η σορός του μεταφέρθηκε στα Λεχαινά που πολύ αγάπησε και τάφηκε στο μνήμα της μάνας του που τον σπούδασε με τόσες και τόσες στερήσεις. Στο μνήμα αυτό επάνω , πριν λίγα χρόνια (1955) είχε στήσει ένα άγαλμα της μάνας του, έργο του γλύπτη Χρήστου Καπράλου και είχε γράψει στη βάση του αγάλματος «Οσα σκεπάζει ο ουρανός, τόσα σκεπάζει η μάνα».(φωτό από το νεκροταφείο των Λεχαινών) Ο ξαφνικός και απροσδόκητος θάνατός του, στέρησε τα Λεχαινά από ένα μεγάλο έργο. Αλλά στο γεγονός αυτό δεν συνέβαλε μόνο ο θάνατος. Αποφασιστική στάθηκε και η συστηματική κωλυσιεργία των τότε παραγόντων των Λεχαινών στους οποίους ο Β.Δ. είχε αναθέσει από χρόνια να του βρουν οικόπεδο σε ήσυχο μέρος για να το αγοράσει και να χτίσει με δικά του χρήματα το έργο που αναφέραμε πιο πάνω. Αλλά οι τοπικοί παράγοντες, είτε από πολιτική εμπάθεια και μισαλλοδοξία είτε από αδιαφορία, δεν μπόρεσαν να βρουν ένα οικόπεδο. .Ευτυχώς όμως που ο Δ.Β πρόλαβε να συμβάλει στην ίδρυση της Δημοτικής Βιβλιοθήκης κι αυτό έγινε με τις διαδοχικές δωρεές μεγάλου αριθμού βιβλίων ανεκτίμητης αξίας προς τον Δήμο (γράφουμε παραπάνω) και ζωγραφικών πινάκων μεγάλων Ελλήνων ζωγράφων(Γουναρόπουλος, Κόντογλου, Κανέλλης). Ετσι πρόλαβε να στηθεί και να λειτουργήσει η Δημοτική Βιβλιοθήκη Λεχαινών…. ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΑ Ο Βασίλης Δημησιάνος γεννήθηκε στα Λεχαινά το 1903 ,αλλά κατάγεται από την Κεφαλλονιά (χωριό Μαυράτα) στην οποία γεννήθηκαν οι γονείς του .Οι τελευταίοι κυνηγημένοι από τη φτώχεια του νησιού, αναγκάστηκαν να έρθουν και να δουλέψουν στον πλούσιο κάμπο τους .Η οικογένεια εγκαταστάθηκε στο σπίτι του Σχοινά που έχει έδώ και λίγα χρόνια γκρεμιστεί,,απέναντι από το Γυμνάσιο. Ο Β.Δ. είχε τρεις αδελφούς και δύο αδελφές. Τέλειωσε το δημοτικό σχολείο και το σχολαρχείο στα Λεχαινά. Ευτύχησε δε να έχει έναν σωστό και εμπνευσμένο σχολάρχη, τον Βασίλη Μουρίκη που τον είχε βαφτίσει κιόλας δίνοντά του τ΄ όνομά του. Ο σχολάρχης διείδε την εξυπνάδα του μικρού μαθητή του και ανάγκασε τους γονείς του να τον σπουδάσουν. Ετσι τέλειωσε το Γυμνάσιο στην Πάτρα κι αργότερα σπούδασε Ιατρική στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας. Μεταπτυχικαές σπουδές έκανε στη Γαλλία (Λυών) και στη Γερμανία(Χαϊλδεμβέργη).Το 1930 διορίστηκε επιμελητής στη νεοσύστατη έδρα Οφθαλμολογίας στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας την οποία κατείχε ο καθηγητής Φωκάς Κοσμετάτος. Το πανεπιστημιακό όμως κλίμα με τους συμβιβασμούς και τις πολιτικές ανωμαλίες της εποχής δεν ταίριαζε στον ανήσυχο και τολμηρό χαρακτήρα του Δημησιάνου. Πριν τον διώξουν με το Ιδιώνυμο και τις δηλώσεις μετανοίας, παραιτήθηκε το 1934, θέλοντας να διατηρήσει μια πολυδιάστατη αγωνιστική παρουσία στη δημόσια ζωή της Χώρας, γεγονός που αποδεικνύεται και με τη σταθερή άρνησή του να δεχθεί πανεπιστημιακή έδρα στην Ελλάδα και στο εξωτερικό (Ζυρίχη) σε προτάσεις που του έγιναν αργότερα. Την επιστήμη όμως την υπηρέτησε με πάθος, πήρε μέρος σε πολλά διεθνή επιστημονικά συνέδρια και έγραψε πολλές εργασίες και με ανεπανάληπτη ανθρωπιά που δίκαια του δίνει τον τίτλο του «λαϊκού γιατρού». Δίπλα στην επιστήμη ο Β.Δ. βάζει σαν σκοπό της ζωής του τον πολιτικό αγώνα .Δεν είναι μόνο ο καταξιωμένος επιστήμονας στη λαϊκή συνείδηση. Είναι ο κοινωνικός αγωνιστής που έβαλε τη ζωή του και το έργο του με συνέπεια στο προοδευτικό κίνημα της Χώρας. Μόλις γυρίζει από τις σπουδές του στο εξωτερικό γίνεται δραστήριο μέλος του κομμουνιστικού κινήματος(1928-30). Από τότε η ζωή του είναι μια διαρκής περιπέτεια, ένας αδυσώπητος αγώνας .Γνωρίζει την εξορία επί Μεταξά,(στη φωτογραφία μεταφέρεται με το βαπόρι " Μαρία Λ " στις 23/10/1935 μαζί με άλλους εξόριστους στον ΑηΣτράτη ,κάτω πρώτη σειρά αριστερά δεύτερος ο Δ.Γληνός τρίτος ο Β.Δημησιάνος τέταρτος ο Κώστας Βάρναλης) ενώ στην περίοδο της Κατοχής βγαίνει στην παρανομία, συμμετέχει ενεργά στο ΕΑΜ και φεύγει απεσταλμένος του στη Μέση Ανατολή. Εκεί συλλαμβάνεται και φυλακίζεται από τους Άγγλους και ο Π.Κανελλόπουλοες όταν περνά μαζί με τον Άρη από τα Λεχαινά (1944) ζητά πληροφορίες γι αυτόν από τους συγγενείς του. Στην περίοδο του Εμφυλίου, με τον οποίο διαφωνεί έντονα και διαχωρίζει τη θέση του, , εξορίζεται και πάλι. Αργότερα συμμετέχει στην ίδρυση της ΕΔΑ, ΄διατελεί αντιπρόεδρος στον Ελληνοσοβιετικό Σύνδεσμο, (στη φωτογραφία με τον Σοβιετικό κοσμοναύτη Γιούρι Γκαγκάριν κατά την επίσκεψή του στην Αθήνα τον Φεβρουάριο του 1962) κάνει ταξίδια στη Μόσχα και στο Πεκίνο μαζί με Π.Χάρη και Ι.Μ.Παναγιωτόπουλο, ενώ διατηρεί πάντα στενές σχέσεις με πλήθος πολιτικών, καλλιτεχνών και διανοουμένων. Απόδειξη της σχέσης του με τους καλλιτέχνες και λογοτέχνες είναι η τεράστια βιβλιοθήκη που διατηρούσε και το πλήθος των πινάκων που κατείχε. Τα Λεχαινά δεν ξέχασαν τον Βασίλη Δημησιάνο. Ήδη από το 1976 μια κεντρική οδός της γενέτειράς του φέρει τ΄ όνομά του... Η ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ ΤΗΣ ΔΗΜΟΤΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗΣ Η Βιβλιοθήκη αρχικώς στεγάστηκε στο ισόγειο της οικίας (έχει κατεδαφισθεί από χρόνια) Θ.Μπρέζα επί της πλατείας Χατζηγιάννη. Μετά την κατασκευή του νέου δημαρχείου επί δικτατορίας μεταφέρθηκε στην ισόγειο αίθουσά του. Επί δημαρχίας Δ.Χατζηγιάννη μεταφέρθηκε στον δεύτερο όροφο του δημαρχείου και από κει (επί δημαρχίας Δ. Αρβανίτη) σε νοικιασμένη αίθουσα του κτιρίου Μαστροβασίλη, όπου τη λειτουργία της έχει αναλάβει ο «΄Ομιλος Φίλων της Δημοτικής Βιβλιοθήκης Λεχαινών». Ελπίζουμε να ολοκληρωθεί σύντομα ο ΑΣΟ, ώστε η Δημοτική Βιβλιοθήκη να αποκτήσει μόνιμη και κατάλληλη στέγη για να μπορέσει να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις της νέας εποχής. (ΚΕΙΜΕΝΟ ΥΠΟ ΕΠΕΞΕΡΓΑΣΙΑ) ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΚΡΑΓΚΑΡΗΣ

Δεκαετία του 50.Λεχαινά;δρόμος του Σταθμού.Οι χορευτές του Γενιτσαρίστικου σε πλήρη δράση.Στο κέντρο ο τελευταίος Γενίτσαρης της παλιάς γενιάς Τάσης Τασσόπουλος,με το κιλούμι.Ανάμεσα στους χορευτές διακρίνουμε τις μπούλες Ανδρέα Αγγελόπουλο (Μάνταλο) και Νίκο Φωκά (Κουρκουλάκο).Ενας χωροφύλακας και οι πρόσκοποι δεξιά προσπαθούν να συγκρατήσουν το πλήθος.

Φωτογραφία τσαλακωμένη από τον χρόνο.Σε κάποιο συρτάρι παραπεταμένη, ανάμεσα σε άλλα χαρτιά, ξεχασμένη.Ενα χέρι την ανέσυρε, την ίσιωσε, ένα άλλο τη φωτογράφισε με το κινητό.Η μνήμη καταδύεται στο παρελθόν , μία, δύο, έξι δεκαετίες .Τόπος Λεχαινά.Ολοι αυτοί που εικονίζονται στάθηκαν μια στιγμή για να φωτογραφηθούν .Για την ανάμνηση,θα πουν .Υστερα θα συνεχίσουν να δουλεύουν.Στο σφαγείο του κρεοπώλη και εμπόρου Κώστα Τατούλη, γυναίκες απ΄όλη τη γειτονιά, η γυναίκα του, του Μπακαφούκα,του Βορίση, του Μπώλου, του Λήξη... Ερχονται Χριστούγεννα και πρέπει να ετοιμάσουν πολλές γαλοπούλες για τους πελάτες, εδώ και στην Αθήνα που θα σταλούν αυθημερόν με το τραίνο. Οι μεγαλύτεροι θα αναγνωρίσουν καθιστούς δύο από τους γιούς του, τον Φίλιππα και τον Νίκο και όρθιο πρώτο από αριστερά έναν άλλο κρεοπώλη τον Θανάση Τσουμπελή (Λεμονή). (Υπό επεξεργασία)

ΣΕ ΤΟΥΤΟ ΤΟ ΣΤΕΝΟ
(Παλιά αγορά Λεχαινών)

Λοιπόν σε τούτο το Στενό, όταν έμπαινες από το δρόμο της αγοράς δεξιά ήταν το μπακάλικο των Αφών Μπαλαούρα και αριστερά το Εμπορικό (υφασματάδικο) του Κακαράκη (Νίκου Ζαροκανέλλου).Αμέσως μετά η περιβόητη Ταβέρνα, ιδιοκτησίας Μανιάτη.Πρώτα την είχε ο Λαός, έτσι τον φώναζαν , μάλιστα πολύ αργότερα στις δημοτικές εκλογές τον περιέφεραν (άλλο που δεν ήθελε) οι επιτήδειοι, περιπαικτικά στους δρόμους ως υποψήφιο δήμαρχο.Μετά την ταβέρνα την ανέλαβε η περίφημη Σαββώ (έσωσε κόσμο από τα χέρια των Γερμανών  επί Κατοχής) με τα σουβλάκια της που μοσχομύριζαν σ΄όλη τη γειτονιά. Στα τελευταία της η ταβέρνα ήταν μαζί και μπακάλικο, του Μήτσου του Μπαρλίγκα.Στο βάθος του Στενού ήταν το Τυπογραφείο (το βιβλιοπωλείο του είχε πόρτα στο δρόμο της αγοράς) του Τάκη Πυλαρινού, ενός ακάματου και ευρηματικού ανθρώπου που το έστησε και το δούλεψε  μέχρι τέλους  (κυριολεκτικώς έπεσε επί των επάλξεων) μόνος του και το ανέπτυξε σε βαθμό που να γίνει ξακουστό σε όλη την Ελλάδα, ιδίως με τις τυπογραφικές πατέντες που εφεύρισκε!
Το Στενό αυτό έβγαζε σε ένα  πολυθόρυβο  πλάτωμα που έπαιζε η πιτσιρικαρία της γειτονιάς, την πλατεία Γιαννάτου (αργότερα και τώρα Σαραντόπουλου) όπου ήταν εγκατεστημένοι και όλοι οι τεχνίτες και βιοτέχνες της κωμόπολης (σαγματοποιοί, ξυλουργοί, φαναράδες, σιδηρουργοί, πεταλωτές,ποδηλατάδες , μηχανικοί κλπ). Δ.Κ.

ΕΚ ΛΕΧΑΙΝΩΝ- ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΚΑ

1931-2016 .Ο ΗΛΕΙΑΚΟΣ ΛΕΧΑΙΝΩΝ, η ποδοσφαιρική μας ομάδα, κλείνει φέτος 85 χρόνια από την ίδρυσή της. Ως γνωστόν είχε προηγηθεί μια άλλη τοπική ομάδα, η ΣΕΦΑΛ.Το 1931, λοιπόν, ιδρύθηκε ο Ηλειακός και ένα από τα πρώτα παιχνίδια που έδωσε Ιούλιο μήνα ,ήταν στο γήπεδό του με τον Ατρόμητο Καβασίλων.Ο ανταποκριτής από τα Λεχαινά Βάσος Εαρινός (Βάσος Κόρπας;) μετέδωσε στην εφημερίδα "Πατρίς" του Πύργου τα καθέκαστα. Από την ανταπόκριση αυτή σημειώνω τη σύνθεση του Ηλειακού (Γ.Αργυριάδης, Η.Μπακαφούκας, Γ.Ρούσσος, Κ.Κουρτέσης, Φ.Τσαγκανέλιας, Χ.Αναστόπουλος, Θ.Γαλάτης, Σ.Μπένος, Γ.Αναστόπουλος, Α.Κουρτέσης και Π.Γαλάτης) και τους σκόρερς Σ.Μπένο 2, το ένα με πέναλτυ και Ζ.Τζουλέκη.

Υ.Γ.Στην ίδια εφημερίδα διαβάζουμε σε ανταπόκριση του "Σπόρτσμαν", ότι τον Ιούνιο του 1931 στα Λεχαινά , η ΣΕΦΑΛ νίκησε τον Αίαντα Γαστούνης με 2-0
===========================================================

ΣΗΜΕΡΑ ΕΙΝΑΙ ΚΥΡΙΑΚΗ, ΕΧΕΙ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ!

Εγραφα προχθές για τον Ηλειακό Λεχαινών, που ιδρύθηκε το 1931.Οπως είπα είχε προηγηθεί η δημιουργία μιας άλλης ποδοσφαιρικής ομάδας , της ΣΕΦΑ (Σωματείο Εθνικής Φυσικής Αγωγής) Λεχαινών στα πρότυπα της ΣΕΦΑ Ανδραβίδας που ιδρύθηκε την ίδια χρονιά, 1926.Ετσι προπολεμικά τα Λεχαινά είχαν δύο ομάδες, τη ΣΕΦΑΛ και τον Ηλειακό.Στη δημιουργία των δύο ΣΕΦΑ είχε παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο ο Παρασκευάς Γώτης, αθλητής στο στρατό, που διακρίνεται και στις δύο φωτογραφίες με κουστούμι.Πιθανόν οι δύο αυτές φωτογραφίες(η πρώτη είναι από το βιβλίο ΛΕΧΑΙΝΑ, εκδόσεις εκ παραδρομής 1987 και η δεύτερη από το περιοδικό ΔΙΑΛΟΓΟΣ Λεχαινών,τχ.8,1980, όπου και περισσότερες πληροφορίες από τον Γιώργο Γώτη) να έχουν τραβηχτεί την ίδια ημέρα, πρίν από τη συνάντηση των δύο αυτών ομάδων.Η σύνθεση της ομάδας των Λεχαινών ήταν Ντίνος Καρδιανός, Βασίλης Ρουζάλης,Τάκης Πυλαρινός, Γιάννης Αγγελόπουλος,Αλέκος Κουρτέσης,Γιώργος Αναστόπουλος, Νίκος Σεφερλής,Λάμπης Αναστόπουλος, Νίκος Λάζαρης,Κώστας Τσάγκουλας και Ζαφείρης Λεπτάκης.Διακρίνεται επίσης και ο πρόεδρος της ομάδας Νίκος Τομαράς δίπλα στον Παρασκευά Γ.Γώτη.Στην ομάδα της Ανδραβίδας έπαιζαν οι Νιόνιος Νικολόπουλος,Δημ.Πόπορης,Αλεξ.Κωστόπουλος,Ντίνος Αργυρόπουλος,Τάσης Μαρίνος,Σπύρος Γέροντας, Αλέξης Γώτης, Παν.Κοντάρης, Κώστας Μητσώνιος, Κώστας Αναστασόπουλος, Γιάννης Μαρίνος.Πρόεδρος και προπονητής ήταν ο Παρασκευάς Γώτης (Στη φωτογραφία καθήμενος).
Δ.Κ.

ΤΟ ΚΑΨΙΜΟ ΤΟΥ ΙΟΥΔΑ, ΤΟΥ ΑΡΑΠΗ , ΤΟΥ ...ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ ΚΑΙ Η ΦΩΤΙΑ ΤΗΣ ΚΕΛΠΩΣ

Την εβδομάδα του Πάσχα στην περιοχή μας επιβιώνουν διάφορα... καυστικά έθιμα, όπως το κάψιμο του Αράπη στη Γαστούνη και το κάψιμο του Ιούδα στο Νιοχώρι Κυλλήνης. Τα πυροφόρα αυτά έθιμα, μου θύμισαν το κάψιμο του...Βενιζέλου που συνέβη στα Λεχαινά την 21 Μαρτίου 1935, δηλαδή λίγες ημέρες μετά το αποτυχημένο κίνημα των βενιζελικών αξιωματικών , που οδήγησε στην παλινόρθωση της μοναρχίας , στις απηνείς διώξεις των βενιζελικών και άλλες εθνικές περιπέτειες. Μεταφέρω επακριβώς όσα περιγράφει ο ανταποκριτής της εφημερίδας του Πύργου "Πατρίς" ονόματι "Πλάτανος" (και κατά κοσμον Στέφανος Καπώνης):

ΕΚΑΗ ΚΑΙ ΕΙΣ ΤΑ ΛΕΧΑΙΝΑ ΤΟ ΟΜΟΙΩΜΑ ΤΟΥ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ
Λεχαινά (του ανταποκριτού μας)

ΛΕΧΑΙΝΙΤΕΣ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ ΤΟΥ ΄21

Αναδημοσιεύουμε από την εφημερίδα "Ο Κάμπος των Λεχαινών" (φ.7/1969 και 25/1971) τις παραπάνω "ιστορικές αναδρομές" του Ντίνου Ψυχογιού για να χρησιμεύσουν σε ενδεχόμενες αναμνηστικές και τιμητικές εκδηλώσεις στις οποίες επιδίδονται τελευταίως φιλόπατρεις τοπικοί παράγοντες ασφαλώς όχι  ελλείψει άλλων δραστηριοτήτων.Εδώ τουλάχιστον  υπάρχει πεδίον δόξης λαμπρόν...
Δ.Κ.

ΘΕΑΤΡΙΚΕΣ ΟΜΑΔΕΣ ΣΤΗΝ ΗΛΕΙΑ- ΠΑΛΙΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΑΠΟ ΤΑ ΛΕΧΑΙΝΑ

ΘΕΑΤΡΙΚΕΣ ΟΜΑΔΕΣ ΣΤΗΝ ΗΛΕΙΑ- ΠΑΛΙΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΑΠΟ ΤΑ ΛΕΧΑΙΝΑ

Έγραφα προ ημερών για δύο ωραίες θεατρικές παραστάσεις ερασιτεχνικών θιάσων του Πύργου, που παρακολούθησα προσφάτως, και θυμήθηκα το μικρό αφιέρωμα του περιοδικού «Εκ παραδρομής» τχ.6/1987, στο οποίο παρουσιάσαμε  τις τότε λειτουργούσες θεατρικές ομάδες Γαστούνης, Αμαλιάδας ,Λεχαινών  Ανδραβίδας και Βάρδας. Στο σημείο αυτό θα μεταφέρω όσα μου αφηγήθηκε  πριν από χρόνια ο  Νίκος Λαϊνάς (1905-1991), πατέρας του Τάκη, για τον ερασιτεχνικό θίασο  που είχε συγκροτηθεί στα Λεχαινά το 1924 στα πλαίσια  και προς ενίσχυσιν του τότε  Προοδευτικού Συλλόγου της κωμόπολης, αποκλειστικά από άνδρες. Ο θίασος αυτός ανέβασε την περίοδο εκείνη τρία έργα την Γκόλφω (που παίχτηκε δύο φορές), την Εσμέ και τον Αγαπητικό της Βοσκοπούλας. Τα έργα αυτά παιχτήκανε στις αποθήκες Βασίλη Καρκαβίτσα και Γιάννη.Μαστροβασίλη. Ηθοποιοί (όλοι άντρες) ήταν οι: Στη Γκόλφω: Γκόλφω (Γεράσιμος Γιαννάτος, οικοδόμος), Τάσος (Κώστας Κράππας, εργάτης γης ,Γενίτσαρης), Σταυρούλα (Νίκος Λαϊνάς, ξυλουργός), Γιάννης Σαμαράς ή Χριστόπουλος(σαγματοποιός, εκ των συντακτών της περίφημης Τρουμπέτας) Νιόνιος Παπαλάλας-Παπακυριακόπουλος (άνεργος τότε, μετά παπάς), Γιώργης Κοκοτσής(εργάτης) ,Γενοβέζος ή Ραμπαγάς (εργάτης γης),Αγγελής Χειμάρας. Στην Εσμέ: Εσμέ (Πάνος Καραμέρος, έκανε και τον χοροδιδάσκαλο, Δρόσος (Αλέκος Παπαβλασόπουλος ή Ντάριος), Κάρμεν ,δούλα της Εσμέ (Νίκος Λαϊνάς), Δούλος Δρόσου (Γιάννης Σαμαράς και ο Νιόνιος Παπαλάλας(βγήκε μ ε τη σημαία και ανήγγειλε την Επανάσταση του ’21).

ΠΡΟΣΩΠΑ ΤΗΣ ΑΓΝΩΣΤΗΣ ΕΠΑΡΧΙΑΣ

Ο ΑΛΕΞΗΣ, Ο ΣΥΛΛΕΚΤΗΣ

ΕΒΔΟΜΑΣ, Επιθεώρησις Κοινωνική και Φιλολογική. Αθήναι 13 Φεβρουαρίου 1888.Ιστορικαί σελίδες. Ο Λυκόγιαννης, υπό Ανδρέου Καρκαβίτσα. 
Αυτά γράφει το έντυπο που κρατεί στα χέρια του ο άνθρωπος της φωτογραφίας. Αλέξης Καραμπέλης, κάτοικος Λεχαινών. Συνταξιούχος σιδηροδρομικός, ερασιτέχνης ψαράς και συλλέκτης. Εδώ και 25  χρόνια συλλέγει συστηματικά παλιές καρτ ποσταλ τρένων και σιδηροδρομικών  σταθμών, αλλά και διάφορα άλλα αντικείμενα και έντυπα που ανάγονται στην τοπική ιστορία. Αυτός πρωτοστάτησε για να στηθεί το τοπικό δημοτικό λαογραφικό μουσείο, δούλεψε εθελοντικά ατέλειωτες ώρες, όπως κράτησε για χρόνια  ,εθελοντικά πάλι, τη λειτουργία της αίθουσας του τοπικού δημοτικού κιμηματοθεάτρου.

Καθημερινά κάτι ανακαλύπτει και το δείχνει περήφανα στους φίλους του, όπως αυτό το εναλλακτικό νόμισμα που του έδωσε όταν ήταν μικρός ο μακαρίτης ο παπούς του ο Μπαρμπασημάκης, ο  επί χρόνια αριστερός ψάλτης στον Αι Δημήτρη.

Δ.Κ.